“ไอ้เฒ่า ท่าทางจะหยิ่งผยองนักนะ!” หลงเฉินเอ่ยขึ้นในตอนนั้น
ถานเจิ้นไห่หันไปมองหลงเฉินทันที พอเห็นว่าเป็นแค่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนหนึ่ง ก็พลันโกรธจัด
“แกเป็นใคร ถึงกล้าพูดกับฉันแบบนี้ เชิงฉางเวย์ นี่หลานชายของแกหรือ หรือมันไม่อยากมีชีวิตแล้ว?” ถานเจิ้นไห่ตะโกนอย่างเดือดดาล
หลงเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ฉันเป็นใครไม่จำเป็นต้องให้แกมาซักถาม สรุปก็คือ วันนี้ฉันจะให้แกเดินเข้ามา แล้วนอนออกไป”
“เด็กเมื่อวานซืน ช่างปากกล้านัก รับมือ!” ถานเจิ้นไห่ยังพูดไม่ทันจบ ก็โยนไม้เท้าในมือใส่หลงเฉินทันที
“ฟิ้ว!” ไม้เท้าของเขาพุ่งเข้าหาหลงเฉินราวกับลูกธนู ด้วยความเร็วสุดขีด
“ระวัง!” ท่านปู่เชิงสัมผัสได้ถึงอานุภาพของไม้เท้า จึงร้องเตือนเสียงดังพร้อมกับสีหน้าเปลี่ยนไป แค่พลังจากไม้เท้าเพียงครั้งเดียว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะรับมือได้หรือไม่
ทว่าหลงเฉินใช้นิ้วสองนิ้วหนีบไม้เท้าที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเอาไว้ได้ทันที
“หา!”
ท่านปู่เชิงกับถานเจิ้นไห่ร้องออกมาพร้อมกันแทบจะในทันที
ไม้เท้าที่พุ่งมาอย่างรุนแรงเช่นนี้ มีอานุภาพไม่ด้อยไปกว่ากระสุนปืน แต่กลับถูกหลงเฉินหนีบไว้ได้ในชั่วพริบตาด้วยนิ้วเพียงสองนิ้ว
“นี่...!” ร่างของถานเจิ้นไห่สั่นสะท้าน เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าคนหนุ่มอายุเพียงเท่านี้จะทำได้
เมื่อครู่หลงเฉินใช้มือหนวดมังกร ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่ง ไม่ว่าวัตถุจะพุ่งมาเร็วแค่ไหน เมื่อมาถึงตรงหน้า มือหนวดมังกรก็สามารถคว้าเอาไว้ได้ในพริบตา