ขณะนี้มู่หรงเสวียเอ๋อร์ก็อยู่ท่ามกลางฝูงชน เดิมทีเธอไม่สนใจจะมาดูการประลองชี้เป็นชี้ตายแบบนี้ แต่เพราะเกี่ยวข้องกับหลงเฉิน เธอจึงมา
คืนนั้นที่สวนสาธารณะ เธอเห็นหลงเฉินก้าวเดินข้ามทะเลสาบไปกับตาตัวเอง ความสะเทือนใจในตอนนั้น แม้กระทั่งตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป มู่หรงเสวียเอ๋อร์ก็ยังยากจะข่มมันไว้ในใจ อย่าว่าแต่หูเหวยเผาะงกับหลิวยวยเจียเลย ต่อให้เพิ่มมาอีกเป็นร้อยเท่า ก็ไม่ใช่คู่มือของหลงเฉิน
แต่มู่หรงเสวียเอ๋อร์คิดไม่ออกว่า คนอัจฉริยะอย่างหลงเฉินเหตุใดจึงซ่อนตัวอยู่ในคณะแพทยศาสตร์
หูเหวยเผาะงกล่าวว่า “หลิวยวยเจีย พวกนายสองคนยังยืนอึ้งทำไม ขึ้นไปเลย! ไอ้เด็กนี่หยิ่งผยองขนาดนี้ วันนี้ถ้าไม่ลงมือสั่งสอนมันสักหน่อย แล้วพวกเราจะยังอยู่ในมหาวิทยาลัยเทียนไห่ได้อย่างไร?”
“พูดเหลวไหล ต้องจัดการมันให้สาสม!” หลิวยวยเจียพยักหน้าอย่างโกรธเกรี้ยว
ทั้งสองเดินออกไปทันที
“หลงเฉิน แกกล้ามากนะ” หูเหวยเผาะงเดินไปตรงหน้าหลงเฉิน แล้วด่าทออย่างเดือดดาล
หลงเฉินแค่นเสียงเบา ๆ ไม่เห็นหูเหวยเผาะงกับหลิวยวยเจียอยู่ในสายตาเลยสักนิด อะไรนะ อันดับเจ็ดกับแปดของบอร์ดอัจฉริยะงั้นหรือ? ในสายตาหลงเฉิน พวกที่เรียกตัวเองว่าอัจฉริยะเหล่านี้ก็เป็นแค่ขยะ หากไม่ใช่เพราะอยากข่มขวัญพวกอัจฉริยะขยะที่หลงตัวเองของคณะศิลปะการต่อสู้ เขาคงไม่มาที่นี่ให้เสียเวลาเลย