“โอ้ ฉัน... ฉันมาหาหลงเฉินน่ะ”
“เสี่ยวฮวาฮวา เธอมาแล้ว!” ขณะนั้นหลงเฉินก็เดินออกมา
หลงเฉินเดินเข้าไปจับมือจางเชียนเจียต่อหน้าหลี่ชิงเอ๋อร์ แล้วพูดกับเธออย่างอ่อนโยนว่า “เสี่ยวฮวาฮวา กินข้าวเช้าหรือยัง?”
จางเชียนเจียมองหลงเฉินอย่างงุนงง จู่ ๆ เขาก็ทำท่าสนิทสนมกับเธอขนาดนี้ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที ร่างกายยังสั่นเล็กน้อยด้วย
พอหลี่ชิงเอ๋อร์เห็นหลงเฉินกับจางเชียนเจียสนิทสนมกันขนาดนั้น ก็ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
“มิน่าล่ะ ที่แท้ก็แอบคบกับจางเชียนเจียมานานแล้ว” ในใจหลี่ชิงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความโกรธ
ไม่ใช่ว่าเธอหลงใหลหลงเฉินอะไรนักหนา เพียงแต่ตั้งแต่เด็กเธอชินกับการถูกผู้ชายตามจีบ พอมาเจอผู้ชายอย่างหลงเฉินเข้า จึงรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก อีกทั้งจางเชียนเจียก็เป็นดาวประจำโรงเรียนที่มีชื่อเสียงไม่แพ้เธอ
“เสี่ยวฮวาฮวา ดูเธอสิ ผอมลงอีกแล้ว ต่อไปอย่าหักโหมขนาดนี้อีกนะ เรื่องหาเงินเลี้ยงครอบครัวปล่อยให้ฉันจัดการเอง” หลงเฉินทำท่าสนิทสนม พลางลูบแก้มของจางเชียนเจีย