หลงเฉินยืนนิ่งราวกับไม่ขยับเขยื้อน แววตาเผยความดูแคลน ในสายตาของเขา ฝีมือกระจอกงอกง่อยแบบนี้อ่อนหัดเหลือเกิน อย่างตอนที่อีกฝ่ายบุกเข้ามาเมื่อครู่ ช่วงล่างแทบเปิดช่องโหว่จนหมด
ดังนั้นตอนนี้ขอแค่หลงเฉินโจมตีช่วงล่างของอีกฝ่าย เขาก็ต้องแพ้อย่างแน่นอน
หลงเฉินยกขาเตะขึ้นอย่างแรง
“อ๊าก!” วินาทีต่อมา เหลียวเฟย์หู่ก็ยกมือกุมท่อนล่างแล้วร้องโหยหวน
“มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ? ระวังแต่ช่วงบน ไม่ระวังช่วงล่างบ้างเลย” หลงเฉินกล่าวพลางยิ้มเยาะ
นักศึกษาที่กำลังยืนดูอยู่ต่างมองหลงเฉินด้วยความตกตะลึง
เหลือเชื่อจริง ๆ ฝีมือของหลงเฉินไม่เพียงเหนือกว่าหูเหวยเผาะง แต่ยังเอาชนะเหลียวเฟย์หู่อันดับหกได้อีกด้วย
หลงเฉินเป็นแค่นักศึกษาคณะแพทย์ ทำไมถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?
ในคณะศิลปะการต่อสู้ มหาวิทยาลัยเทียนไห่ มีคนที่ฝึกวิทยายุทธ์จนบรรลุขั้นได้เพียงแปดคนเท่านั้น ทั้งแปดคนแม้จะอยู่แค่ขั้นประตูนอกช่วงต้น แต่ถ้าวัดกันที่ฝีมือแล้ว คนที่อยู่อันดับก่อนหน้ากับอันดับถัดไปก็แตกต่างกันมาก โดยเฉพาะเหลียวเฟย์หู่ที่เป็นนักศึกษาปีสาม ฝีมือของเขาเหนือกว่าหูเหวยเผาะงซึ่งอยู่อันดับเจ็ดมาก
ในหมู่คนดู หลี่ชิงเอ๋อร์เองก็ตื่นเต้นจนดวงตาเป็นประกาย ในใจราวกับกำลังกรีดร้องว่า “ที่รัก! ฉันรักคุณ!” หลี่ชิงเอ๋อร์ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่มีต่อหลงเฉินในตอนนี้อย่างไรดี ฝีมือวิทยายุทธ์ของเขาไปถึงอันดับหกในบอร์ดอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยเทียนไห่แล้ว ส่วนความสามารถด้านการเขียนก็ถึงขั้นแต่งนิยายยอดเยี่ยมที่กำลังโด่งดังบนอินเทอร์เน็ต เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อก่อนตัวเองตาถั่วไปได้อย่างไร