วันเรียนจบลงอย่างรวดเร็ว สำหรับหลงเฉินแล้ว ก็แค่บำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องเรียนตลอดทั้งวันเท่านั้น
เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน หลงเฉินกลับถึงบ้าน
เสี่ยวเวยนั่งอยู่หน้าประตูบ้าน พอเห็นหลงเฉินกลับมาก็รีบบอกว่า “หลงเฉิน เมียของนายมาอีกแล้ว แถมยังขนของมาเพียบ ดูท่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่เลย”
หลงเฉินเดือดดาล ผู้หญิงไร้ยางอายนี่คิดจะย้ายมาอยู่กับเขาจริง ๆ ด้วย
หลงเฉินเดินขึ้นชั้นสองด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ตอนนี้หลี่ชิงเอ๋อร์กำลังจัดเตียงอยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามห้องของหลงเฉิน ในห้องมีตู้เครื่องแป้งเพิ่มมาอีกใบ เครื่องสำอางวางเต็มโต๊ะไปหมด ทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศแบบห้องหญิงสาว
“ที่รัก กลับมาแล้วเหรอ?” พอเห็นหลงเฉิน หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ทักเขาอย่างกระตือรือร้น
“ใครให้เธอย้ายมา?” หลงเฉินถามอย่างโกรธจัด
“พ่อให้ฉันมาเองนี่นา ไม่เชื่อก็โทรไปถามสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาได้ยังไง” หลี่ชิงเอ๋อร์พูดพลางยิ้ม
หลงเฉินไม่เคยเจอใครไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน แต่เขาไม่ได้โทรไปถาม เพราะต่อให้โทรจริง หลี่ว่านโจวก็คงตอบว่าเป็นคนบอกให้มาอยู่ดี
“หลี่ชิงเอ๋อร์ เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือไง? ฉันไม่ได้ชอบเธอแล้ว ขอร้อง อย่ามารบกวนความสงบของฉันได้ไหม?” หลงเฉินขอร้อง
“ฉันเป็นเมียของนายวันหนึ่ง ก็เป็นเมียของนายไปตลอดชีวิต” หลี่ชิงเอ๋อร์พูดจบก็ฮัมเพลงต่อพลางจัดข้าวของไปด้วย
หลงเฉินอดสบถด่าในใจไม่ได้ จะจับเธอโยนออกไปก็เหมือนใจร้ายเกินไป อย่างไรเสียก็ต้องเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้าง