คำแนะนำก่อนอ่าน: ใครที่ผ่านมาแล้วอย่าพลาดนะคะ เป็นนิยายรักหวานฉ่ำ แต่งงานก่อนแล้วค่อยรักกัน
หัวหน้าทีมหนุ่มสุดเท่ห์มาดแมนกับสาวน้อยร่างบางผู้สดใสราวดวงตะวัน และเรื่องราววุ่นๆ ของครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียว
พระเอกรักษาศีลธรรม นางเอกไม่ยอมใคร ชีวิตหลังแต่งงานที่ทั้งอบอุ่นและเร่าร้อน~
-
"เธอรู้วิธีทำไหม?"
ลู่หนิงนอนอยู่บนเตียง มือทั้งสองข้างจับผ้าห่มสีแดงที่คลุมตัวไว้แน่น แล้วหันไปถามชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างๆ
"ไม่เคยทำ แต่ก็น่าจะไม่ยากหรอก" สามีใหม่ของเธอตอบกลับ
ภายในห้องเงียบสงัดลงชั่วขณะ
ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มถี่ขึ้น ลู่หนิงได้ยินเสียงหัวใจที่แข็งแรงของโจวเลี่ยะดังชัดเจน
ตุบๆ... ตุบๆ...
ร่างกายที่สมบูรณ์ ผู้ชายที่มีชีวิตจริงๆ
นึกถึงกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของโจวเลี่ยะที่ทำให้เลือดสูบฉีด ลู่หนิงเผลอกัดริมฝีปากแห้งๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่มีทางให้เขารู้เด็ดขาด ว่าที่เธอยอมแต่งงานครั้งนี้ เพราะอยากได้ตัวเขาน่ะ
"งั้นเริ่มเลยเถอะ ดึกมากแล้ว" เธอพูดแบบหน้าด้านๆ
ทั้งคู่นอนแบบนี้บนเตียงมาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าผัดผ่อนไปอีก ท้องฟ้าก็จะสว่างเอา
เธอไม่อยากให้คืนแรกของชีวิตแต่งงานต้องสูญเปล่า ผู้ใหญ่กันแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตัวงอแง
"ได้" โจวเลี่ยะรับคำ ทันใดนั้นก็พลิกผ้าห่มที่คลุมตัวเธอออก แล้วพลิกตัวมาอยู่ด้านบนของเธอ
ลู่หนิงใจสั่น เขาทำตามที่พูดจริงๆ ด้วย
โจวเลี่ยะใช้สองมือยันเตียง จ้องมองดวงตาสีดำสนิทของเธอ
ยังอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้: "แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่เสียใจ? ตอนนี้ยังถอนตัวได้นะ"
เขาไม่รู้ว่าทำไมลู่หนิงถึงยอมแต่งงานกับเขา ทั้งที่เธอเกือบจะได้เป็นคุณหนูไฮโซของตระกูลใหญ่
แต่ลู่หนิงกลับบ่นในใจ ผู้ชายคนนี้พูดจาน่าหงุดหงิดจริงๆ
ทะเบียนสมรสก็เซ็นไปแล้ว ต่อให้เธอบอกว่าเสียใจ เขาจะไปหย่าพรุ่งนี้เลยหรือไง?
ทำลายบรรยากาศชะมัด
เธอหมดความอดทน: "หัวหน้าโจว ปกติเธอเป็นคนโลเลแบบนี้หรือไง? หรือว่า... เอาไม่ไหว?"
สองคำสุดท้าย ลู่หนิงพูดเป็นภาษามือ ตั้งใจแหย่โจวเลี่ยะให้โมโห
โจวเลี่ยะปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดออกมาจริงๆ: "เธอหาเรื่องเองนะ อย่ามาขอความเมตตาทีหลังล่ะ"
ริมฝีปากอันร้อนแรงทาบลงมา ปิดปากของลู่หนิงไว้
รวมถึงน้ำหนักและความร้อนของร่างกายโจวเลี่ยะ ที่ทำให้ร่างที่เย็นเยียบของลู่หนิงเริ่มลุกโชนตามไปด้วย
เธอตัวสั่นเล็กน้อย ยกมือขึ้นโอบคอของโจวเลี่ยะ ตอบรับความร้อนแรงของเขา
เมื่อได้รับสัญญาณสนับสนุน โจวเลี่ยะก็กล้าที่จะจูบให้ลึกขึ้น...
ทั้งคู่ลุยไปด้วยกันจนจบครั้งแรกที่ยังเขินๆ
เวลาเร็วกว่าที่ลู่หนิงคิดไว้ เธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อยในใจ
แค่นี้เองเหรอ?
ไม่เหมือนในนิยายรักที่เธออ่านบ่อยๆ เลย
นิยายมันหลอกคนจริงๆ ด้วย
ลู่หนิงถอนหายใจในใจ แล้วลุกขึ้นเตรียมไปล้างตัวแล้วนอน
แต่กลับถูกมือใหญ่คว้าไว้
โจวเลี่ยะ: "ไปไหน?"
ลู่หนิง: "ไปอาบน้ำแล้วนอนไง"
โจวเลี่ยะหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วดึงเธอกลับลงมาบนเตียง "ยังไม่จบ รีบอาบน้ำทำไม มาอีก!"
ลู่หนิง: เขากลัวว่าเธอจะหาว่าเขาไม่ไหวหรือไง?
...
คืนนั้นโจวเลี่ยะเล่นงานลู่หนิงอย่างน้อยห้าครั้ง
แต่ละครั้งใช้เวลานานกว่าครั้งก่อน
สุดท้ายลู่หนิงก็ไม่ได้อาบน้ำ
เธอเหนื่อยและง่วง จนเผลอหลับไป ตอนโจวเลี่ยะลุกจากตัวเธอตอนไหนก็ไม่รู้
และหลับยาวจนถึงเที่ยงวันถัดมา
ถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์
ยังไม่ทันลืมตา ก็มีคนรับสายแทนแล้ว
เป็นเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์: "ครับแม่ สวัสดีตอนเที่ยง ลู่หนิงกำลังนอนอยู่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"
ลู่หนิงลืมตาขึ้นมาทันที โจวเลี่ยะยืนอยู่ข้างเตียงรับโทรศัพท์ของเธอ
เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำและกางเกงขายาวทรงตรงสไตล์ทำงานสีดำ
เสื้อยืดตัวนั้นค่อนข้างรัดรูป ทำให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่เต็มเปี่ยม และกล้ามเนื้อแขนที่ชัดเจน
ลู่หนิงมองตาไม่กะพริบ: ว้าว ผู้ชายหล่อขนาดนี้ได้มาเป็นของฉันแล้ว มีความสุขสุดๆ ใครจะไปอยากเป็นคุณหญิงบ้านตระกูลเฉินกันเล่า ฉันไม่ชอบเจ้าคุณชายกิริยาเปิ่นๆ นั่นเลย
ระหว่างเลือกกอดเงินกับกอดผู้ชายอย่างโจวเลี่ยะไปตลอดชีวิต ฉันเลือกอย่างหลัง!
โจวเลี่ยะก้มมองเธอ แล้วพูดกับปลายสาย: "ครับแม่ เธอตื่นแล้ว เดี๋ยวครับ"
เขาส่งโทรศัพท์ให้เธอ: "แม่ของคุณโทรมา"
ลู่หนิงตั้งสติได้ รับโทรศัพท์มาแล้วเหลือบมองหน้าจอ เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ อู๋ลี่เจิน
ลู่หนิงเรียกออกไปอย่างไม่คุ้นเคย: "แม่"
อู๋ลี่เจินดีใจมาก: "เอ่ นิงหนิง พักเที่ยงอยู่เหรอ?"
ลู่หนิงเขินเล็กน้อย: "ค่ะแม่ ไม่เป็นไร มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
อู๋ลี่เจิน: "ขอโทษนะที่แม่รบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเธอ ไม่มีอะไรหรอก พ่อแค่เป็นห่วงว่าอยู่บ้านโจวเลี่ยะจะไม่ชิน เลยให้แม่โทรมาถามหน่อย อีกอย่างคือ เช้ามืดวันถัดไปพวกเธอกลับบ้านได้ไหม?"
ลู่หนิงมองไปทางโจวเลี่ยะ: "ที่นี่ดีค่ะแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะ ฉันกลับได้ โจวเลี่ยะเขาน่ะ..."
โจวเลี่ยะแทรกขึ้นมา: "ผมก็ได้ครับ ผมขอลาหยุดไว้แล้ว"
ลู่หนิงพูดกับโทรศัพท์: "แม่คะ เขากลับได้ด้วย"
อู๋ลี่เจิน: "ดี แล้วแม่จะรอพวกเธออยู่บ้านวันนั้น ไม่ไปคลินิกนะ แล้วก็พักผ่อนเถอะ มีเวลาค่อยโทรหาแม่ แม่วางก่อนนะ"
พอได้ยินเสียงวางสาย ลู่หนิงก็วางโทรศัพท์ลง แล้วบ่นกระปอดกระแปด: "ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ"
แต่งงานวันแรกแล้วนอนตื่นสาย พ่อสามีแม่สามีจะคิดยังไงกับเธอ
แต่โจวเลี่ยะกลับพูด: "เธอเพิ่งจะนอนตอนฟ้าสาง วันนี้ก็ไม่มีอะไรสำคัญ ฉันบอกพ่อแม่ไปแล้ว"
ลู่หนิงขมวดคิ้ว: "เธอบอกพ่อกับแม่ยังไง?"
"ตามความจริงไง" โจวเลี่ยะพูดอย่างไม่ใส่ใจ "อะไรล่ะ เขินเหรอ? พ่อแม่ฉันผ่านโลกมามาก และพวกท่านอยากมีหลานเร็วๆ อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะนอนถึงกี่โมงก็ได้"
ลู่หนิงหน้ามืดตามัว แต่จู่ๆ ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องอย่างไม่เหมาะสม
โจวเลี่ยะ: "หิวเหรอ?"
ลู่หนิงทำปากจู๋: "ก็แน่นอน เมื่อคืนใช้แรงไปเท่าไหร่ เธอไม่รู้เหรอ?"
โจวเลี่ยะเถียงกลับหน้าตาเฉย: "คนที่ออกแรงคือฉันนะ อยากให้ฉันเล่าให้ฟังใหม่ไหม?"
ใบหน้าของลู่หนิงร้อนวูบวาบ "ฉันจะไปอาบน้ำ"
เธอพลิกผ้าห่มขึ้นมาทันที เพิ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าอะไร เลยรีบดึงผ้าห่มกลับมาห่มตัวไว้
โจวเลี่ยะแกล้งหยอกเธอ: "เมื่อคืนดูหมดแล้ว เธอมีไฝกี่จุด อยู่ตรงไหนบ้าง ฉันจำได้หมดแล้ว"
หน้าของลู่หนิงแดงก่ำ: "เธอออกไปก่อน"
โจวเลี่ยะกดมุมปากที่กำลังยกขึ้น: "ฉันลงไปอุ่นข้าว เธออาบน้ำเสร็จก็ลงมากินได้เลย"
พอโจวเลี่ยะหันหลังออกไปและปิดประตู ลู่หนิงถึงค่อยพลิกผ้าห่มลงจากเตียง
เธอมองไปรอบๆ ห้อง ก็ไม่เห็นชุดชั้นในกับชุดนอนสายเดี่ยวที่ถอดไว้เมื่อคืน เลยต้องหยิบชุดชั้นในกับชุดนอนที่สะอาดมาเปลี่ยน
เดินเข้าห้องน้ำ แขวนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปที่อ่างล้างหน้า หาแปรงสีฟันของตัวเอง บีบยาสีฟัน เตรียมแปรงฟัน
เงยหน้าขึ้นมา ก็ตกใจกับภาพในกระจกโดยไม่ทันตั้งตัว
ผิวหนังตั้งแต่กระดูกไหปลาร้าลงไปในกระจกเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
บริเวณหน้าอกคือจุดที่หนักที่สุด
ตอนนี้ลู่หนิงเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบเรียกผู้ชายว่าหมา ดูสิ กัดเธอเป็นอะไรไป
นึกถึงภาพเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าโจวเลี่ยะจะดูดีแต่ไม่ดีจริง ตอนนี้ลู่หนิงคิดว่าเธอควรกังวลว่าตัวเองจะถูกเขาทำให้ตายมากกว่า
รู้สึกเหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวยังไงยังงั้น
ผู้ชายหมานี่มีเรี่ยวแรงเยอะจริงๆ เมื่อคืนเล่นงานเธอทั้งคืน วันนี้ยังสดชื่นเป๊ะอีกต่างหาก
หรือว่าเขากินอะไรเข้าไปกันแน่...
ยี่สิบนาทีต่อมา
ลู่หนิงอาบน้ำเสร็จ เตรียมลงไปกินข้าว