หลังจากพูดจบ ฟางอวี๋ก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้หลิ่วเยียนเยียนยืนตะลึงงันอยู่กลางลมเพียงลำพัง
ดวงตาของเธอแดงเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลำคอเจ็บราวกับกลืนของมีคมลงไป ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลย
ดูเหมือนฟางอวี๋จะไม่ชอบเธอจริง ๆ แล้ว เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไงกัน?
เธอรู้สึกเหมือนของที่เป็นของตัวเองกำลังจะถูกคนอื่นแย่งชิงไป มันเจ็บปวดเหลือเกิน
"ไม่ได้นะ..."
"ฟางอวี๋ นายจะชอบฉันเท่านั้น นายต้องชอบฉัน..." หลิ่วเยียนเยียนพึมพำ
"ฉันจะต้องทำให้นายกลับมาชอบฉันให้ได้..."
ฟางอวี๋ไม่รู้เลยว่าในใจของหลิ่วเยียนเยียนได้ตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว
หลังจากเล่นบาสเสร็จ ทั้งสามคนกลับมาที่หอพัก
หวังหมิงซักถามขึ้นว่า "บอกมา! นายมีแฟนอีกกี่คนกันแน่?"
ฟางอวี๋อธิบายอย่างจนใจ "เธอไม่ใช่แฟนฉัน อย่าพูดเหมือนฉันเป็นผู้ชายเลว ๆ ได้ไหม"
โจวเหยา "เกิดอะไรขึ้น? ไปเล่นบาสแป๊บเดียว ทำไมถึงมีแฟนเพิ่มมาอีกคน?"
หวังหมิง "วันนี้ที่สนาม อาจารย์เจียงมาเอาน้ำมาให้นาย นี่ดูแก้วน้ำนี่ก็ของอาจารย์เจียง ไอ้หมอนี่มันศัตรูอันดับหนึ่งของผู้ชายทั้งมหา'ลัยชัด ๆ!"
"แค่อาจารย์เจียงคนเดียวมันก็เกินพอแล้ว แต่แล้วไงรู้ไหม?"
"อยู่ ๆ ก็มีสาวสวยโผล่มาจากไหนไม่รู้มาขออยู่กับเหลาฟางตามลำพัง ถึงหน้าตาจะสู้อาจารย์เจียงไม่ได้ แต่ก็ระดับดอกไม้คณะนะ ทำไมสาวสวยถึงชอบเหลาฟาง ทั้งที่ฉันก็เก่งไม่เบาเหมือนกันนะ?"