ฟางอวี๋จำต้องลุกขึ้นยืน "อาจารย์ครับ ผมเข้าเกณฑ์"
เจียงนี่อี้แสร้งทำเป็นแปลกใจเล็กน้อย "เผอิญเรียกตัวแทนรายวิชาได้ยังไงนะ อาจารย์ไม่ได้ตั้งใจเลย สุ่มเรียกจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้ตัวแทนรายวิชามาตอบคำถามละกันนะ"
ฟางอวี๋ยิ้มแหยๆ "ครับ อาจารย์"
เจียงนี่อี้ส่งสายตามั่นใจให้เขาแล้วพูดเรียบๆ "ไม่เป็นไร อาจารย์ถามอะไรง่ายๆ สักหน่อย"
"เมื่อเทียบกับภาษาต่างประเทศที่เธอเคยเรียนมา เธอคิดว่าภาษาจีนมีจุดเด่นอะไรที่ชัดเจนบ้าง ภาษากลางร่วมของชนชาติฮั่นยุคใหม่คืออะไร ในนิยามของภาษาจีนกลาง เสียงมาตรฐาน ภาษาถิ่นพื้นฐาน และบรรทัดฐานทางไวยากรณ์หมายถึงอะไรตามลำดับ ความแตกต่างที่มองเห็นได้ชัดที่สุดระหว่างภาษาจีนยุคใหม่กับภาษาจีนโบราณคืออะไร"
ฟางอวี๋: ???
นี่ที่บอกว่านิดเดียวคือตรงไหน นี่มันมหาศาลเลยต่างหาก
นี่สิถึงเรียกว่าถูกทุนนิยมวางกับดักไว้แล้ว!
"คำถามค่อนข้างง่าย อาจารย์เคยสอนในคาบแล้วนะ ในฐานะตัวแทนรายวิชาของอาจารย์ สำหรับเธอคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"
เจียงนี่อี้ยิ้มบางๆ ต่อหน้าทุกคนในคาบเรียนเป็นครั้งแรก
หลายคนต่างตกตะลึงกับรอยยิ้มนั้น แต่มีเพียงฟางอวี๋ที่รู้ดีถึงพลังทำลายล้างที่แฝงมากับรอยยิ้มนั้น
ยังไม่ทันพูดว่าโจทย์มันง่ายหรือยาก แค่ยิงคำถามรัวๆ ทีเดียวตั้งขนาดนี้ คุณยังจะบอกว่าไม่เยอะอีกเหรอ
ฟางอวี๋แม้กระทั่งคำถามแรกเขายังลืมไปแล้วว่าตัวเองถามอะไร "ผมว่าภาษาจีนยุคใหม่มันเป็นวิชาที่มีจุดเด่นมากนะครับ ผมขอพูดแบบสั้นๆ อาจารย์เข้าใจก็พอ วิชาเนี่ยสถานการณ์ตอนนี้ก็เป็นประมาณนี้ ส่วนที่ว่าประมาณนี้มันเป็นยังไง..."