เจียงนี่อี้นอนตะแคงอยู่บนเตียง พอได้ฟังข้อความเสียงนี้ แก้มใสก็ระเรื่อแดงหนักขึ้น
ขาเรียวสวยของเธอซ้อนกัน เธอพลิกตัวไปมาอย่างอดไม่ไหว แล้วไม่นานก็พลิกอีกครั้ง ต่อเนื่องกันหลายรอบ หัวใจเต้นระรัวเร็วขึ้น
ฝันดีนะคนสวย?
ไอ้โรคจิตน้อยนี่ปากหวานใช้ได้เลยนะ พรสวรรค์ด้านภาษาไม่เลว
เธอฟังซ้ำอีกหลายรอบ ก่อนจะเผลอกดเก็บไว้โดยไม่ตั้งใจ แล้วพึมพำว่า "เผลอกดบันทึกซะได้ ขี้เกียจยกเลิกแล้ว ก็ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ"
หลังจากส่งคำว่าฝันดีตอบกลับไป เธอก็ปิดไฟ นอนลง มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
คืนนี้คงได้นอนหลับฝันดีสักที
อีกฝากหนึ่ง ฟางอวี๋มองดูข้อความฝันดีที่อาจารย์เจียงส่งมาให้ตัวเอง แล้วบิดตัวไปมาบนเตียงอย่างกับหนอน
หวังหมิงคราวนี้ฉลาดมาก ไม่เลือกที่จะพูดมาก ไม่งั้นคงต้องแดกข้าวหมา*อีกแล้ว
ฟางอวี๋พลิกตัว "นายรู้ได้ไงว่าอาจารย์เจียงบอกฝันดีกับฉัน?"
หวังหมิง: ???
"ฉันนี่เทพโคตร! ฉันถามนายรึ? ขอถามหน่อย ใครถามนาย? ไม่มีใครถามซักคนเข้าใจมั้ย?"
ฟางอวี๋พูดยิ้มๆ "ฉันนึกว่านายถาม"
หวังหมิงตอบหน้าตาย "ตอนนี้มันดึกมากแล้ว ช่วยเงียบหน่อย"
ฟางอวี๋ถามอย่างสงสัย "ฉันไม่ได้ส่งเสียงนะ? ฉันพูดเบาจะตายไม่ใช่รึไง?"
หวังหมิงบอกอย่างกับสิ้นหวังที่จะมีชีวิต"แต่ความสุขของคุณมันแยงตาฉัน!"
โจวเหยาพูดแซวอยู่บนเตียง "แกมีความสุขต่อไปแบบนี้ ระวังบางคนจะลุกขึ้นมาเล่นงานพื้นปูนนะ"