คนอื่นๆ: ???
จ้าวเฟยเยี่ยโดนกล้ามเนื้อเข้ายึดสมองไปแล้วแน่นอน
เพราะเป็นช่วงเวลากินข้าว คนในโรงอาหารก็เลยไม่น้อย แต่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครสั่งเดลิเวอรี่
นั่นหมายความว่าอาหารในโรงอาหารต้องไม่แย่แน่ ดูท่าสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยคงไม่ต้องกังวลเรื่องหาของกินแล้ว
ทั้งสี่คนตักอาหารเสร็จก็หาที่นั่งตรงมุมที่ค่อนข้างเก็บตัว แต่ก็มองเห็นทุกโต๊ะในโรงอาหาร จะได้ชื่นชมหุ่นของรุ่นพี่สาวทั้งหลายและเปรียบเทียบกันได้ถนัดๆ
ไม่ใช่ฟางอวี๋อยากดูหรอกนะ หวังหมิงต่างหากที่บังคับให้ดู
เขาเองก็เกลียดการมองสาวสวยที่สุด แถมยังแต่งงานแล้ว คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของเจียงนี่อี้ก็ลอยเข้ามาในหัว
เขารีบส่ายหน้า ตั้งแต่เมื่อวานที่ไปจดทะเบียนกับเธอมาจนถึงตอนนี้ ทั้งคู่ยังไม่ส่งข้อความหากันเลยสักข้อความเดียว
จ้าวเฟยเยี่ยที่นั่งข้างๆ ก้มหน้านิ่ง มองข้าวหน้าไก่ที่เพิ่งสั่งมา กำลังคิดว่าจะเอาหนังออกดีไหม พลางกะประมาณแคลอรี่ของข้าวจานนี้
ถ้าไม่เอาหนังออก แล้วมันจะต่างจากมื้อชูใจตรงไหน?
แต่ขาไก่ที่เอาหนังออกแล้วมันจะยังเป็นขาไก่อยู่ไหม?
หวังหมิงกินข้าวไปถามไป "ว่าแต่ (เคี้ยวๆ) พวกนาย (เคี้ยวๆ) มีแฟนกันรึยัง?"
โจวเหยาตอบเรียบๆ "ยังเลย เมื่อก่อนตอนม.ปลายเอาแต่เรียน ไม่ได้คิดอะไรมาก"
หวังหมิงแทงใจดำ "ฉันว่าผู้ชายมาสารภาพรักกับนายเยอะไปล่ะสิ?"
โจวเหยา: ……
โจวเหยาย้อนถาม "แล้วนายทำไมไม่มีแฟนล่ะ?"
หวังหมิงร้อนตัว "ฉันไม่อยากหา ถ้าฉันอยากหาเมื่อไหร่ก็หาได้สบายๆ เข้าใจไหม?"
โจวเหยาแซะ "เพราะหน้าตาไม่ดีล่ะสิ?"
หวังหมิง "พูดอะไรของนาย! คุณชายอย่างฉันรูปหล่อสง่า มาดเนี้ยบ องอาจผ่าเผย แค่หล่อไม่เด่นชัดเอง!"
ฟางอวี๋พยักหน้าหนักแน่น "แปลว่าดูทนๆ ใช่ไหม?"
หวังหมิงหัวเราะ "ฮ่าๆ ฟางอวี๋เข้าใจฉันดีนี่"
ฟางอวี๋กับโจวเหยาสบตากัน แล้วยิ้มอย่างรู้ใจ "น่าเสียดายที่พวกเราไม่มีความอดทนดู"
หวังหมิง: ???
"พวกนายทำกับฉันแบบนี้ใช่ไหม? ตอนนี้พอใจกันแล้วใช่ไหม! ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้พวกนาย! ไม่มีวันเด็ดขาด!"