ไม่รู้ทำไม ฟางอวี๋ถึงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ถึงเขากับรุ่นพี่เซี่ยจะไม่มีอะไรกันจริง ๆ แต่ความรู้สึกเหมือนถูกใครจับตามองนี่มันอะไรกันนะ?
เซี่ยชิวหยุนเท้าคาง เลิกคิ้วถาม “มีอะไรไม่ดีรึ? หรือน้องชายมีแฟนแล้ว? กลัวถูกเธอเห็นเหรอ?”
ฟางอวี๋ “ไม่มีแฟนครับ แต่ผมแต่งงานแล้ว”
เซี่ยชิวหยุนหัวเราะพลางตบหลังเขาเบา ๆ “ฮ่า ๆ ๆ น้องชายนี่พูดเล่นสนุกจริง”
เพื่อนร่วมห้องที่นั่งข้างเธอก็หลุดขำเหมือนกัน “ชิวหยุน รุ่นน้องฟางของเธอนี่มีอารมณ์ขันจริง ๆ”
หา? นี่คำพูดเขาไม่มีใครเชื่อเลยเหรอ?
ฟางอวี๋จนปัญญาแล้วจริง ๆ
เซี่ยชิวหยุนแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น “จริงสิ ขอแนะนำตัวก่อน ฉันเซี่ยชิวหยุน ปีสอง เรียนสาขาเดียวกับพวกเธอ ส่วนนี่รุ่นพี่อีกคนของพวกเธอ ทั้งเป็นเพื่อนร่วมห้องฉันด้วย หลินอวี่ถง”
โจวเหยาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีครับรุ่นพี่หลิน ผมโจวเหยา นี่หวังหมิง แล้วก็จ้าวเฟยเยี่ย”
ดูออกว่าโจวเหยาเก่งเรื่องคุยกับผู้หญิงจริง ๆ อยู่คนละระดับกับหวังหมิงเลย
มีคำพูดนึงว่าไงนะ เพื่อนหญิงแท้ ๆ
แต่ถึงโจวเหยาจะหน้าตาเหมือนพี่สาวขี้บ่น แต่จริง ๆ เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ ทั้งพูดจาไม่ตุ้งติ้งด้วย
จู่ ๆ ฟางอวี๋ก็นึกอะไรขึ้นได้ เอ่ยปากว่า “รุ่นพี่ครับ พี่ไม่ได้จะขายซิมนักศึกษาเหรอ? แนะนำให้เพื่อนร่วมห้องผมหน่อยสิ”
หลินอวี่ถง “ฮ่า ๆ ๆ นี่ยังช่วยชิวหยุนทำยอดอีกเหรอ?”
เซี่ยชิวหยุนโบกมืออย่างใจกว้าง “ช่างเถอะ เห็นแก่ที่พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องฟางอวี๋ ฉันจะไม่หลอก... ไม่ขายให้แล้ว เพราะซิมนักศึกษาเน็ตช้าเสียจนพูดไม่ถูก”
หวังหมิง “แล้วพี่ยังขายอีกทำไม?”
เซี่ยชิวหยุน “ไม่ต้องถาม ก็หาเงินน่ะสิ รุ่นพี่ที่ไม่หลอกรุ่นน้องก็ไม่ใช่รุ่นพี่ที่ดี ถ้าไม่นับว่าไอ้ฟางนี่เป็นเพื่อนบ้านฉัน ยังไงฉันก็ต้องให้มันเปิดสองซิมเลยล่ะ เพราะเพื่อนบ้านเจอเพื่อนบ้าน น้ำตารื้นสองซีก”
โจวเหยาเสริมต่อ “เพื่อนบ้านเจอเพื่อนบ้าน ลับหลังยิงปืนรัวไม่ใช่เหรอ?”
ฟางอวี๋ ??
นี่มันหมายความว่าไง?
กลายเป็นว่าคนเดินผ่านทางอย่างฉันนี่แหละที่โดนลูกหลง
เซี่ยชิวหยุนเอามือคล้องไหล่ฟางอวี๋อย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก
ฟางอวี๋ขยับตัวหนีโดยอัตโนมัติ ฉากนี้โจวเหยามองเห็นเต็มตา