……
หลังจากฟางอวี๋กลับมาถึงหอพัก คนอื่น ๆ ก็ซื้อของกันเสร็จแล้ว กลางห้องมีโต๊ะพับตัวหนึ่งตั้งอยู่
หวังหมิงรอจนใจจดใจจ่อแล้วเดินเข้าไปใกล้ “ไอ้ลูกชาย ในที่สุดแกก็กลับมา ให้พ่อรอตั้งนาน ซื้ออะไรมาบ้าง?”
ฟางอวี๋วางถุงลงบนโต๊ะ ถามว่า “ซื้อเหล้ากับขนมถั่วลิสงมาฝาก แล้วพวกนายล่ะ?”
โจวเหยาบ่น “ดีนะที่นายซื้อเครื่องดื่มมา พวกฉันซื้อแต่อาหารสำเร็จรูป ใครบางคนซื้อไก่ทอดห้าสิบหยวนจากร้านฮวาไหลซื่อ…”
พอรู้ตัวว่าโดนแขวะ หวังหมิงก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ให้ตายสิ แต่ละคนมีแค่ห้าสิบหยวน จะให้ลุงหวังหมิงซื้ออะไรได้อีก? มีไก่ทอดนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะไปซื้อแมคโดนัลด์อีกเหรอ? ดูของที่นายซื้อมาสิ ห้าสิบหยวนซื้อเนื้อพะโล้ได้แค่นิดเดียวเอง”
โจวเหยาสวนกลับ “ใครจะไปรู้ว่าตลาดของกินฝั่งตรงข้ามมหา’ลัยจะมีเนื้อพะโล้ราคาโหดแบบนี้! อีกอย่างก็ไม่น้อยนะ กินกันพอแหละ อย่างน้อยก็แกล้มเหล้าได้!”
จ้าวเฟยเยี่ย “ผมซื้อกับแกล้มมาบ้าง ปลาหมึกทอดกรอบแล้วก็ผัดหมี่ผัดหมี่กรอบ”
ทุกคนเอาของมาวางบนโต๊ะ เห็นแล้วก็เยอะพอตัว อย่างน้อยก็เต็มโต๊ะ
ฟางอวี๋เพิ่งนั่งลง จมูกของหวังหมิงก็จับความผิดปกติได้ทันที “เดี๋ยวนะ ตัวแกมีกลิ่นผู้หญิงมาได้ยังไง?”
ฟางอวี๋ “กลิ่นผู้หญิงบ้าอะไร แกไม่ได้เป็นเกย์นะ? ถึงอยากดมกลิ่นตัวฉัน?”
หวังหมิง “ฉันไม่มีทางดมผิด กลิ่นของผู้หญิงชัด ๆ กลิ่นของแกไม่ใช่แบบนี้ กลิ่นหอมแบบนี้มีแต่ผู้หญิงนุ่ม ๆ หอม ๆ เท่านั้นที่จะมี!”
ฟางอวี๋ “ผู้หญิงต่างหากที่ตัวเหม็นกลิ่นบุหรี่ มีแต่ผู้ชายอย่างเราเท่านั้นแหละที่หอมนุ่มนิ่ม”