ฟางอวี๋ได้ยินดังนั้นก็รีบถอยหลังด้วยความรังเกียจ "ท่านชาย ตอนนายเพิ่งมาถึงนายซ่อนตัวตนได้ล้ำลึกมาก คิดไม่ถึงว่าห้องเราจะเลี้ยงผีเอาไว้! ฉันขอให้ตอนกลางคืนนอนหลับมีแต่มีดแทงข้างหลังดีกว่า!"
หน้าหวังหมิงดำทะมึน "เฮ้ย! รสนิยมทางเพศฉันปกติมากเข้าใจไหม? ก็แค่นายมีกลิ่นของผู้หญิงติดตัวมา..."
ฟางอวี๋ "มีด้วยเหรอ? งั้นกลิ่นที่ติดตัวฉันมาน่าจะเป็นของอาจารย์เจียง"
หวังหมิงคลั่งไปเลย "อะไรนะ! สุดสัปดาห์นี้คุณไปเดตกับอาจารย์เจียงมาเหรอ?"
ฟางอวี๋พยักหน้า "เข้าใจแบบนั้นก็ได้"
หวังหมิงส่งเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด แทบจะกลิ้งไปบนพื้น "อ๊ากกก! สมควรตายจริง ๆ! นี่คืออาจารย์สาวที่สวยที่สุดในมหาวิทยาลัย! คุณกำลังจะได้เธอไป! ทำไมฉันถึงไม่มีเบอร์ติดต่อสาว ๆ สักคนเลยล่ะ?"
โจวเหยาปลอบ "ท่านชายอย่าร้องไห้ไปเลย เนื้อหมูที่ฉีดน้ำไม่มีใครซื้อ"
หวังหมิง ???
ไม่ใช่? นายเชื่อไหมถ้าฉันจะกระโดดลงจากตึกไปกระแทกพื้นปูนซีเมนต์ตรงนี้เลย?
โจวเหยาเข้ามาซุบซิบใกล้ ๆ "เหลาฟาง ตอนนี้นายกับอาจารย์เจียงไปถึงขั้นไหนแล้ว? ได้จับมือกันหรือยัง?"
"ว่าแต่สองวันก่อนรุ่นพี่เซี่ยยังถามฉันเลยว่าทำไมนายไม่ตอบข้อความเธอ ฉันบอกเธอว่านายกำลังตามจีบคนที่ชอบอยู่ ก็เลยจะไม่ตอบข้อความผู้หญิงตอนนี้ ตอนนี้เธอคงไม่ได้ส่งข้อความหานายแล้วใช่ไหม?"
ฟางอวี๋เกาหัว "ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ถ้าฉันพูดไปแล้วเกิดเขาไม่ได้มีใจแบบนั้น ฉันก็จะกลายเป็นผู้ชายมั่นหน้าสุด ๆ ก็เลยไม่อยากตอบไปเลย"