……
เจียงนี่อี้กระชากผ้าห่มไปอีกฝั่ง มองฟางอวี๋ด้วยสายตาตกตะลึง ใบหน้าแดงก่ำไปหมด "คุณแอบจูบฉันตอนฉันหลับเหรอ?"
เพราะเมื่อครู่เกิดอาการหัวใจพองโตไม่รู้ตัว เลยเผลอยื่นปลายลิ้นออกไป ทำให้เธอตื่นขึ้นมา หลังจากแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เธอก็ตื่นเต็มตาในทันที
เธอถูกขโมยจูบเนี่ยนะ?
ไอ้โรคจิตน้อยนี่ไม่เคยอยู่นิ่งจริง ๆ !
โดยเฉพาะหลังจากตื่นมาได้สติ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าท้องน้อยของเธอถูกเจ้าหนุ่มน้อยยันเอาไว้
ฟางอวี๋ทำหน้าลำบากใจอธิบาย "อาจารย์ ผมรู้ว่ามันอธิบายยาก แต่นี่เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ นะ เดิมทีผมตั้งใจจะจูบหน้าผากคุณเฉย ๆ ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ คุณก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วในเมื่อคุณรุกขนาดนี้แล้ว ถ้าผมปัดป้องอีกก็คงไม่ให้เกียรติคุณเกินไปใช่ไหม?"
เจียงนี่อี้ขว้างหมอนออกไป "ใครรุก? ฉันหลับอยู่จะไปรุกได้ยังไง? ไอ้โรคจิตน้อยนี่จะโยนความผิดให้ฉันอีกแล้ว!"
ฟางอวี๋ตอบสนองไวมาก รับหมอนได้ทัน แล้วเอาหมอนบังหน้าไว้ โผล่หน้ามานิดหนึ่ง "อันนี้ก็บอกได้ยาก ตกลงเมื่อคืนใครบอกว่าห้ามข้ามเส้น? แต่พอตื่นเช้ามาอีกคนนึงแทบจะกลายเป็นตุ๊กตาเกาะติดผมแล้ว…"
เจียงนี่อี้เพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนตื่นนอนเมื่อกี้ เธอดูเหมือนจริง ๆ นะว่าโอบกอดฟางอวี๋อยู่
ตอนกลางคืนเธอถึงกับไปกอดสามีโรคจิตคนนี้เชียวเหรอ?
แววตาของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนจากเลื่อนลอยเป็นเขินอาย พูดตะกุกตะกัก "ที่ฉันบอกคือคุณห้ามข้ามเส้น ไม่ใช่ฉัน…"
"ถึงฉันกอดจริง แล้วมันจะเป็นอะไรไป?"
"ฉันเป็นภรรยาคุณ ฉันกอดคุณมันผิดตรงไหน? คุณไม่ให้กอดเหรอ?"