"ก็ได้ ให้อภัยแล้ว"
"ฉันไม่ได้ให้อภัยเพราะเธอเรียกฉันว่าที่รักนะ แต่เพราะฉันเป็นคนใจกว้างต่างหาก"
เจียงนี่อี้: "เข้าใจไหม?"
ฟางอวี๋ยิ้มกริ่ม: "อืม ผมรู้ว่าที่รักก็ชอบผม ไม่ยอมโกรธผมหรอก"
เจียงนี่อี้หน้าแดงไปถึงซอกคอทันควัน "เธอ... ใครชอบเธอ? แต่เห็นว่าเธอเมา ฉันจะไม่ถือสาแล้วกัน"
ฟางอวี๋ตอนเมาพูดอะไรก็ไม่ผ่านสมอง ได้แต่ยิ้มโง่ ๆ: "ที่แท้พี่สาวก็เป็นพวกปากแข็งนี่เอง"
เจียงนี่อี้: ...
เธอมองฟางอวี๋ที่กำลังยิ้มโง ๆ รู้สึกว่าก็น่ารักดีเหมือนกัน เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้หนึ่งใบ
ในรูปถ่าย ฟางอวี๋ยิ้มอย่างทื่อ ๆ
หึ ต่อไปถ้าทำให้เธอโกรธ จะเอารูปนี้ไปให้คนอื่นดู
แต่มองรูปโง ๆ นั่นแล้ว เจียงนี่อี้ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ช่างเถอะ เก็บไว้ดูเองแล้วกัน"
ไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากเอารูปนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นดูหรอกนะ
"ดึกดื่นป่านนี้กินมาตั้งเยอะ ดีนะมีฉันอยู่ ไม่งั้นเธอถูกผู้หญิงคนอื่นลากตัวไปแล้ว ผู้ชายออกนอกบ้านตอนกลางคืนต้องปกป้องตัวเองให้เป็นรู้ไหม?"
"ดีนะมีฉันอยู่ พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจำไว้ว่าต้องขอบคุณฉันด้วย"
เจียงนี่อี้บีบแก้มเขา รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว
เหมาะเลย พาสามีตัวน้อยกลับไปปรับตัวที่เรือนหอที่เธอจัดไว้
ตอนนั้นเองเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของฟางอวี๋ก็ดังขึ้น แต่ฟางอวี๋กำลังจะหลับแล้ว งัวเงียหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อก