……
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางอวี๋ตื่นขึ้นมาบนเตียง สมองยังปวดตึบๆ
เขาพยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น จำได้แค่ว่าตอนที่กำลังยื้อยุดกับหลิ่วเยียนเยียนอยู่ เจียงนี่อี้ก็โผล่มา แล้วความทรงจำก็หายไป
คราวหลังจะไม่ดื่มหนักขนาดนี้อีกแล้ว เสียเรื่องจริงๆ!
เขาเริ่มมองไปรอบๆ ก็พบว่านี่เป็นที่ที่ไม่คุ้นตา ตัวเขาไม่ได้อยู่ที่หอพัก!
มาอยู่ในบ้านที่ดูอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินทองแบบนี้ได้ยังไง?
นี่พาเขามาไหนเนี่ย? นี่คือในประเทศหรือเปล่า?
หรือเขาจะโดนลวนลาม?
รู้งี้น่าจะฟังที่พ่อแม่เตือนไว้ ผู้ชายเวลาออกนอกบ้านก็ต้องระวังตัวเหมือนกันนะ
เขาล้วงมือหามือถือข้างตัว ดูเวลาแล้วก็พบว่าเพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเริ่มฝึกทหาร
ฟางอวี๋รีบลุกขึ้นนั่ง ลูบคลำตัวดูว่าไตยังอยู่ดีหรือเปล่า พบว่าร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติก็ถอนหายใจโล่งอก
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ตอนนั้นเอง เจียงนี่อี้สวมรองเท้าแตะกับชุดนอนผ้าไหมสีดำเดินออกมาจากห้องครัว
ฟางอวี๋รู้สึกเหมือนสมองถูกค้อนทุบอย่างแรง
นี่คือบ้านของเจียงนี่อี้งั้นเหรอ?
มิน่าล่ะ เมื่อกี้ผ้าห่มถึงได้หอมจัง
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ฟางอวี๋ค่อยๆ เอ่ยปาก “คุณ… ปล้ำผมเหรอ?”
เจียงนี่อี้ “อะไรนะ?”
ฟางอวี๋มองเสื้อผ้าบนตัวอีกครั้งแล้วถอนหายใจเบาๆ “เมื่อคืนคุณฉวยโอกาสตอนที่ผมเมาหมดสภาพใช่ไหม? ไม่คิดว่าคุณจะเป็นอาจารย์แบบนี้ ถึงกับทำเรื่องเสื่อมทรามกับนักเรียน! เหลือเชื่อจริงๆ!”