เจียงนี่อี้ยังไม่ทันตั้งตัว: "สอบสวนอะไร ใครสอบสวนใคร?"
ฟางอวี๋พูดจริงจัง: "ผมสอบสวนอาจารย์ไงครับ"
"เดี๋ยวนะ ขอฉันตั้งสติก่อน"
เจียงนี่อี้ตะลึงงันเล็กน้อย จากนั้นใบหูแดงซ่าน ดวงตาสวยเบิกกว้าง: "ฟางอวี๋! แก... แกนี่มันโรคจิต!"
เธอเม้มริมฝีปากแน่น ใบหูร้อนจนแทบจะหยดเลือด ใบหน้าทั้งหน้าแดงก่ำไปหมด
ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของคนนี้ออกจะทะลึ่งเกินไปหน่อย
เทียบกับโรคจิตคนนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าตัวเองนับว่าเป็นพี่สาวที่ใสซื่อแล้ว
ไม่ใช่สิ เธอใสซื่ออยู่แล้ว!
ส่วนที่ว่าทำไมถึงเข้าใจ ก็ต้องเป็นเพราะอิทธิพลของโรคจิตคนนี้แน่ๆ!
ไอคิวทางทะลึ่งของคนนี่สูงมาก!
ฟางอวี๋จงใจถามด้วยท่าทางกวนๆ: "อาจารย์ครับ ทำไมหน้าแดงล่ะ?"
เจียงนี่อี้ถลึงตาใส่เขา ริมฝีปากเรียวขยับเบาๆ: "อย่าเปลี่ยนเรื่องเลย ทำไมคาบฉันถึงไม่ตั้งใจฟัง?"
ฟางอวี๋ทำสีหน้ายอมตายสง่างามหลับตา "อาจารย์ลงโทษผมแรงๆ เลยนะครับ ไม่ว่าจะทางจิตใจหรือทางกาย ผมจะไม่ขัดขืน"
เจียงนี่อี้: ???
คนนี่มีปัญหาทางสมองมากน้อยแค่ไหนนะ?
ไม่ใช่สิ เขามีปัญหาอยู่แล้ว! เขาเป็นโรคจิต! เขาเป็นมาโซคิสม์!
ตัวเองก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด
ด่าเขา เขาก็ฟิน ตีเขา เขาก็ฟิน
เจียงนี่อี้รู้สึกหมดแรงแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต
"ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ถ้าฉันตบแกสักฉาด แกต้องใช้ลิ้นเลียกลางฝ่ามือฉันแน่ๆ..."
"อาจารย์ครับ งั้นใช้เท้าได้ไหม" ฟางอวี๋ถามอย่างเคร่งขรึม
"โรค... โรคจิต!" เจียงนี่อี้มีแววเขินอายวาบขึ้นมาบนแก้ม "แกชอบแบบนี้ด้วยเหรอ..."
มองอาจารย์ที่เริ่มพูดจาติดขัด ฟางอวี๋ยกยิ้มมุมปาก แสยะยิ้มกวนๆ: "ใส่ถุงน่องสีดำด้วยจะดีที่สุด ถ้าเป็นถุงเท้าขาวก็ได้..."
"ขาสวยๆ แบบนี้ไม่ใส่ถุงน่องสีดำน่าเสียดายแย่"
"จะเอาไปทำอะไร?"
"ฟุต..."
เจียงนี่อี้บิดแขนฟางอวี๋แรงๆ ทีหนึ่ง: "หุบปาก"
ฟางอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เปล่งเสียงครางหวาน: "อื้อ..."
เจียงนี่อี้: ???
"แกเคยไปหาจิตแพทย์ไหม ห้องให้คำปรึกษาทางจิตของเจียงต้าเราอาจารย์ก็มีฝีมือนะ"
ฟางอวี๋: "ผมไม่ได้ป่วย ผมแค่ชอบทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดกับอาจารย์"
เจียงนี่อี้: "แกชอบส่วนนี้จริงๆ เหรอ?"
ฟางอวี๋: "ส่วนไหนครับ?"
เจียงนี่อี้กัดริมฝีปากแน่น เหลือบมองต่ำลง "ก็ส่วนที่ว่าไง"