เจียงนี่อี้ฟังประโยคนี้จบแทบกลายเป็นเครื่องจักรไอน้ำ หัวแทบพ่นควัน
อะไรนะ? ไอ้โรคจิตนี่มีปัญหาหรือไง? มาตอแยเธอต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้!
ดีนะประโยคสุดท้ายพูดค่อนข้างเบา ไม่งั้นตอนนี้หน้าเธอคงแดงไปหมดแล้ว
เจียงนี่อี้บีบแขนฟางอวี๋ แก้มแดงจัด "ห้ามพูดอีกนะ!"
ฟางอวี๋ถูกลงโทษเสร็จก็หัวเราะแล้วพูด "ได้ครับ ทำตามที่อาจารย์บอกทุกอย่าง"
เจียงนี่อี้มองฟางอวี๋ด้วยสายตาเหยียดหยัน "เป็นพวกโรคจิตขั้นสุดเลย!"
อีกห้าคนมองแววตาและบทสนทนาของทั้งสองที่เหมือนหยอกล้อกัน ก็รู้สึกเกรงใจเลยแกล้งทำเป็นมีธุระของตัว
ไม่รบกวนเวลาหวานของสองคนนี้
ส่วนเหลียงอวี๋เยว่ก็ฟินสุด ๆ ในใจไปแล้ว
ศาสตราจารย์เจียงถึงได้มีสีหน้าน่ารักอย่างนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สองคนนี้เวลาเล่นกันนี่เหมาะกันจริง ๆ !
ใครจะเข้าใจความสุขของการจิ้นคู่แบบนี้บ้าง!
วันนี้เธอลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ไปหมดแล้ว
เย่หว่านหนิงไม่รู้ว่าเหลียงอวี๋เยว่มาที่นี่วันนี้เพื่อเล่นหรือเพื่อเล่นกันแน่
แต่ที่เธอมาที่นี่เหมือนจุดประสงค์แรกเริ่มก็คือเล่นนี่นา แค่เหลียงอวี๋เยว่ยืนกรานจะช่วยเช็กให้
ผลลัพธ์คือยังไม่ทันเริ่มเช็กก็ไปพันกับที่ปรึกษาของอีกฝ่ายแล้ว
ไม่ใช่ว่า...
เย่หว่านหนิงก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา และโอกาสเป็นไปได้สูงมาก
หวังหมิงมองฟางอวี๋ที่มีความสุขอย่างนั้น ใบหน้าเผยรอยอิจฉา