ฟางอวี๋เห็นโครงการรถชนกันในตอนนี้พอดี “อาจารย์ครับ เราไปเล่นรถชนกันไหม?”
เจียงนี่อี้มองดูรถที่ขับชนกันไปมาข้างใน ดูแล้วก็น่าสนใจดี
เธอถามด้วยความอยากรู้ “อันนี้ใครก็ชนได้หมดเลยเหรอ?”
เธอไม่เคยเล่นโครงการแบบนี้มาก่อน รู้สึกว่ามันน่าสนุกดี
ฟางอวี๋หัวเราะหึหึ “ใช่ครับ ใครก็ชนได้หมด แต่ปกติสนุกสุดก็คือชนเพื่อนกับแกล้งเด็ก ๆ นี่แหละ”
“ผมเรียกพวกเขามานะครับ”
เขาพูดพลางหยิบมือถือออกมา “ผมดูหน่อยว่าโครงการของพวกเขาจบกันหรือยัง เล่นกับคนรู้จักกันถึงจะสนุก…”
เจียงนี่อี้พยักหน้า “ค่ะ”
อีกห้าคนตอนนี้กำลังเล่นโครงการที่ค่อนข้างหวาดเสียวอยู่
เหลียงอวี๋เยว่ดึงโจวเหยาไปเล่นเครื่องกระโดดดิ่งพสุธาตรง ๆ เลย
เหตุผลคือ ตัวเองกลัวคนเดียว เพื่อนสนิทไม่กล้าอยู่เป็นเพื่อน
โจวเหยาอยากให้หวังหมิงกับเย่หว่านหนิงได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ก็เลยต้องตอบตกลง เลือกไปเล่นโครงการที่หวาดเสียวที่สุดกับเหลียงอวี๋เยว่
สองคนนั่งอยู่บนที่นั่งของเครื่องกระโดดดิ่งพสุธา รอให้โครงการเริ่ม
โจวเหยาเอ่ยขึ้นมาทันที “เพื่อนร่วมชั้นเหลียง คุณเป็นคนขี้กลัวจริง ๆ เหรอ?”
เหลียงอวี๋เยว่ตอบอย่างจริงใจ “ใช่ ฉันขี้กลัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่งั้นคงไม่ให้คนอื่นมาเล่นเป็นเพื่อนหรอก”
โจวเหยาพูดเข้าเป้าตรงจุด “แต่คนที่ขี้กลัวจริง ๆ ไม่มีทางมาเล่นโครงการนี้หรอกนะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเหลียงอวี๋เยว่แข็งค้างทันที
ใช่สิ เธอเกือบลืมจุดนี้ไปเลย คนที่ขี้กลัวจริง ๆ ไม่มีทางเลือกโครงการแบบนี้ตั้งแต่แรก