br />......
สองสามวันมานี้
เขากับซางย่านาปั่นดันเจี้ยนด้วยกัน แล้วก็พักผ่อนด้วยกันที่สถานแลกเปลี่ยนดาวเน็ตชายแดน
แน่นอนว่าแยกห้องพัก
วันนี้คุณแม่บังคับให้เขากลับบ้าน หลีเหยาก็ไม่อาจทิ้งซางย่านาไว้ที่ชายแดนได้
จึงเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ขึ้น
ฟังหลีเหยาอธิบาย ซางย่านาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าไปค้างที่บ้านของสหายหลี จะดูไม่สุภาพไปหรือไม่ เพิ่งจะไม่ได้เตรียมอะไรเลย...”
“ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้น” หลีเหยาตอบอย่างไม่ใส่ใจ “พรุ่งนี้ก็จะไปร่วมประมูลที่เมืองซางหยูพอดี”
“ดี” ซางย่านาเหมือนได้ตัดสินใจ “เช่นนั้นเรากลับไปที่สถานแลกเปลี่ยนดาวเน็ตก่อนได้หรือไม่”
“ตามใจเจ้า”
หลีเหยาขึ้นรถ แล้วก็เอนกายบนเบาะข้างคนขับหลับตา
รถพ่วงบกกลางป่าของตระกูลซาง ย่อมเป็นหน้าที่ของซางย่านาที่ต้องขับ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
ซางย่านารู้สึกว่าพวงมาลัยวันนี้ร้อนผิดปกติ ฝ่ามือมีเหงื่อซึมตลอดเวลา
ใบหน้าน้อยก็แดงระเรื่อ
กลับมาถึงด่านชายแดน
ของที่หลีเหยาจะต้องเอาก็อยู่ในแหวนเก็บของทั้งหมด เขาจึงรอซางย่านาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
การรอคอยนี้ กินเวลาครึ่งชั่วยาม
หลีเหยาก็เริ่มฉงนใจ นิสัยของซางย่านา ไม่เคยทำให้ผู้อื่นรอนานขนาดนี้มาก่อน
แต่หลีเหยาได้รับคำตอบในไม่ช้า
ซางย่านาเดินออกมาจากสถานแลกเปลี่ยนอย่างเขินอาย