......
“โอ้?”
หลีเหยาเลิกคิ้วขึ้น เรื่องนี้เขาไม่รู้จริง ๆ
เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญ กัวหนิงวางตะเกียบลง
การพัฒนาสหพันธ์หมาป่าเงินเป็นสิ่งที่หล่อนดูแลมาโดยตลอด ต่อให้ร่วมมือกับตระกูลซาง บิดาของหลีเหยาก็ไม่ค่อยกังวล เอาแต่ทุ่มเทกับการบุกดันเจี้ยน
“ท่านพ่อของเจ้าไม่ได้พูดถึงจุดสำคัญ”
“ตระกูลหยางประกาศบนดาวเน็ตแล้ว ว่าวัตถุที่ประมูลไม่มีการกำหนด ตระกูลหยางจะประมูลชิ้นที่ดีกว่าเสมอ”
ได้ยินดังนั้น
ซางย่านากับฉินเยว่ต่างอ้าปากค้างพร้อมกัน ไม่เชื่อหูตัวเอง
ฉินเยว่: “พวกเขาพูดจริงหรือ?”
ซางย่านา: “ตระกูลหยางไม่รู้หรือว่าของที่นำมาประมูลล้วนเป็นสิ่งที่หลีเหยาได้มา?”
ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสิ่งของเหล่านั้นล้ำค่าเพียงใด
เอาแค่ชิ้นเดียวออกมา ก็เพียงพอให้อาชีพผู้ต่อสู้รุ่นเยาว์คนไหนแย่งชิงจนหัวหมุน
ถึงแม้ตระกูลหยางจะเป็นผู้ดูแลดาวเน็ตของเมืองซางหยู มีเครื่องสวมใส่และอาวุธมากมาย แต่ในเรื่อง ‘ความประณีต’ นั้น ต่อให้เทียบกันก็ไม่อาจสู้สิ่งที่หลีเหยานำออกมาได้!
แม้แต่ซางจื่อจิน พอได้ยินว่าหลีเหยาให้หล่อนเลือกก่อนหนึ่งชิ้น ยังตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน
คิดจะใช้วิธีนี้กดดันสหพันธ์หมาป่าเงิน ก็ได้แต่บอกว่าตระกูลหยางคิดมากเกินไป
มองท่าทางของสองสาว กัวหนิงรู้ว่าพวกนางคิดอะไร แต่ว่าบนใบหน้าของหล่อนยังมีแววกังวลอยู่บ้าง
“พวกเรารู้ดีว่าของที่เสี่ยวเหยานำออกมานั้นยอดเยี่ยมเพียงใด”
“แต่คนบนดาวเน็ตไม่เชื่อพวกเรา!”