......
ชั้นสิบหก
ชั้นสิบเจ็ด
......
ชั้นยี่สิบสอง
......
เมื่อรู้ว่าหลังจากลูกบาศก์ประลองยังมีศึกชิงสิบเซียนอีก หลีเหยาก็เริ่มจริงจังขึ้นมา
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าและนกชิงเหนียว ภายใต้การหนุนช่วยของหนูสายฟ้าเซียน ปลดปล่อยพลังเต็มกำลัง
เพียงสิบกว่านาที หลีเหยาก็ก้าวขึ้นสู่ชั้นยี่สิบสอง
ขณะนั้น ตรงหน้าเขาปรากฏร่างที่คุ้นตาร่างหนึ่ง
ชุดเกราะที่แน่นหนามิดชิด ค้อนยักษ์สูงหลายเมตรอันเป็นเอกลักษณ์
“อัศวินเหล็กสังหารมนุษย์?”
หลีเหยาอุทานด้วยความสงสัย
ฉากเดียวกัน ปีศาจตัวเดียวกัน แต่ที่ต่างกันคือ บนชั้นยี่สิบสอง อัศวินเหล็กสังหารมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า ด้านหลังกลับตั้งตระหง่านไปด้วยสัตว์อสูรหน้ารูปพรรณประหลาดนับสิบชนิด
กลิ่นอายที่แผ่จากร่างพวกมัน ถึงจะไม่ใช่สัตว์อสูรระดับหัวหน้าเผ่า ก็ไม่ห่างไกลนัก!
“นี่มันจำลองกองทัพอัศวินสังหารมนุษย์ทั้งกองทัพมาเลยนี่นา!”
หลีเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
เริ่มจากชั้นยี่สิบขึ้นไป ความแข็งแกร่งของลูกบาศก์ประลองแต่ละชั้นก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง
ชั้นก่อนยังเป็นสัตว์อสูรระดับเจ้าขุนเขาตัวเดียว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นกองทัพอัศวินสังหารมนุษย์ทั้งกองทัพ
ความแข็งแกร่งระดับนี้ ต่อให้เป็นอาชีพผู้ต่อสู้ระดับดับเบิลเอสอย่างซางจื่อจิน ก็ต้องพ่ายแพ้กลับไปอย่างแน่นอน
“หากเป็นตามช่วงห่างแบบนี้...”
หลีเหยาคลายคิ้ว วาดรอยยิ้มจาง ๆ
อีกไม่กี่ชั้น คงได้เจอกับสัตว์อสูรแบบปีกมืดดำเป็นแน่
“การสอบยุทธ์แบบนี้ ก็ไม่น่าเบื่อจนเกินไปนัก”
จังหวะนั้นเอง
“คำราม ๆ ๆ !!”
กองทัพอัศวินสังหารมนุษย์ที่อัศวินเหล็กสังหารมนุษย์นำทัพ สัตว์อสูรทั้งหลายผงกศีรษะขึ้น ส่งเสียงคำรามก่อนเปิดศึก
ชั่วขณะนั้น หลีเหยารู้สึกราวกับอยู่ในสมรภูมิโบราณ พื้นที่ในลูกบาศก์ทั้งลูกอบอวลไปด้วยหมอกสีเลือดจาง ๆ