......
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของหยานเยว่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “พวกเจ้าจะทำให้ข้าหัวเราะตายอยู่แล้ว!”“ไม่กลัวที่จะบอกเจ้า ตั้งแต่พวกเจ้าก้าวเข้าสู่ชั้นที่สี่เป็นวินาทีแรก พวกเราก็จับตาพวกเจ้าไว้แล้ว”
“เวลาขนาดนี้ เจ้าไม่ลองเดาดูหน่อยหรือว่า ข้าเตรียมไว้แค่ลูกศรรวมพลัง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่า คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซาง มือหนึ่งจะไม่มีของวิเศษเคลื่อนย้าย?”
หยานเยว่ท่าทางเหมือนชนะแน่แล้ว พูดเยาะเย้ยอย่างอุกอาจ
พร้อมกันนั้น นักอาชีพผู้ต่อสู้สิบสี่คนก็รุมล้อมเข้ามา อยู่ห่างจากหลีเหยากับนางเพียงห้าสิบเมตร
นักสู้ระยะประชิดสามคนก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว
ใช้วิชาเคลื่อนย้ายพุ่งเข้าโจมตีทั้งสองคน
[พายุน้ำแข็ง]ของนกชิงเหนียวเริ่มทำงานตามคำสั่งของหลีเหยา
บนใบหน้าของหลีเหยา ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา
“ถ้าอย่างนั้น...”
“พวกเจ้าก็คงใช้ของวิเศษเคลื่อนย้ายไม่ได้เช่นกันสินะ?”
“อะไรนะ?”
หยานเยว่นึกไม่ทันตั้งตัว
เวลานี้ นักสู้ระยะประชิดได้มาถึงเบื้องหน้าหลีเหยาแล้ว อาวุธหนักสามชิ้นกดหลีเหยาไว้กับที่
นักอาชีพระยะไกลหลายคนลงมือโจมตีทันที
ลูกธนูและลูกกระสุนมากมายกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าหาหลีเหยา
ซางย่านาไม่ยอมอยู่นิ่งเฉย
ดาบเรียวเล่มหนึ่งแทงตรงไปยังนักอาชีพผู้ต่อสู้คนหนึ่งที่รุมกดหลีเหยาอยู่