......
“ร่วมมือกัน หรือจะเป็นเพียงผู้ติดตาม?”
หลีเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย ก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายได้ทันที
“หรือว่า เจ้ามาหาข้า เพราะวิชาของเจ้าเหมาะกับการสนับสนุนอาชีพประเภทซัมม่อนเนอร์ จึงอยากร่วมมือกับข้า ใช่หรือไม่?”
“ไม่ใช่การสนับสนุน แต่เป็นพรจากสวรรค์”
คูโจ มิเซะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พอใจกับคำว่า ‘สนับสนุน’
“คุณหลีเหยา เจ้าวางใจได้ ด้วยสายตาของข้า ผู้ที่มีคุณสมบัติพอจะเป็นผู้ติดตามของข้าได้ ตราบจนวันนี้ ก็มีเพียงเจ้าเพียงคนเดียว”
“ปีนี้การเปลี่ยนอาชีพ ในอาณาจักรมังกรมีผู้เปลี่ยนอาชีพเป็นสายซัมม่อนเนอร์รวม 197 คน ผู้ที่อยู่เหนือระดับเอขึ้นมามีเพียงสามคน หนึ่งในนั้นคือเจ้า อีกคนเจ้าก็เคยพบแล้ว คือลั่วจิ่งเซิ่ง”
“อีกคนข้ายังไม่ได้ไปติดต่อ แต่จากที่เห็นตอนนี้...”
คูโจ มิเซะ จ้องมองหลีเหยาไม่วางตา ราวกับอีกฝ่ายได้กลายเป็นผู้ติดตามของนางไปแล้ว
“ข้าไม่จำเป็นต้องไปหาอีกแล้ว”
เห็นหลีเหยาไม่ตอบโต้ คูโจ มิเซะ จึงพูดต่อ
“เท่าที่ข้ารู้ ในอาณาจักรมังกรของเจ้า ซัมม่อนเนอร์เป็นเพียงอาชีพที่ต่ำต้อยที่สุด”
“แม้แต่ตัวเจ้า ข้อนี้ก็เถียงไม่ได้ใช่หรือไม่?”
“ถูกคนรักทิ้ง ถูกอาจารย์ใหญ่กลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรม แม้แต่ทรัพยากรที่ควรจะได้ก็ยังเสี่ยงจะสูญเสีย”
หลีเหยาเลิกคิ้วยิ้มเยาะ “สืบข่าวมาได้ละเอียดดีทีเดียว”
คูโจ มิเซะ ไม่ทันสังเกตสีหน้าไม่พอใจของหลีเหยา ค่อยๆ พูดออกมา
“ดังนั้น ข้าจึงมีความสามารถที่จะทำให้เจ้าจากอาชีพที่ต่ำต้อยที่สุด ก้าวข้ามขึ้นมาเป็นสุดยอดผู้แข็งแกร่งได้”
“แน่นอน การเป็นผู้ติดตามของข้า เจ้าต้องยอมรับข้อเรียกร้องสองข้อ”
หลีเหยาเบื่อหน่ายกับท่าทีของหญิงสาวคนนี้มานานแล้ว แต่ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่านขึ้นมา จึงถามไป “ข้อเรียกร้องอะไร?”