......
นอกพรมแดน คืออาณาเขตที่ปีศาจอาศัยอยู่
สัญญาณโทรศัพท์ส่งมาถึงที่นี่ไม่ได้
มีเพียงเครื่องรับสัญญาณที่สถานแลกเปลี่ยนดาวเน็ตตั้งไว้เท่านั้น ที่จะรับสัญญาณได้
นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลีเหยาไม่มีอารมณ์หงุดหงิดตอนตื่น
ไม่มีใครหรอก ที่จะเสียเงินจำนวนมาก เพื่อโทรหาโทรศัพท์บ้านในห้องของสถานแลกเปลี่ยนเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย
"เรื่องอะไร พูดช้า ๆ"
หลีเหยากล่าวอย่างสงบ
แต่ทว่า
ฉินเยว่ที่อยู่ในสาย กลับช้าลงไม่ได้แม้แต่น้อย
"ดันเจี้ยน! เป็นดันเจี้ยนปฐมกาล!"
"เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มีคนไปพบดันเจี้ยนปฐมกาลเข้า ที่พรมแดนเมืองใต้!"
ได้ยินดังนั้น
สายตาของหลีเหยาจับจ้องนิ่ง
ดันเจี้ยนปฐมกาล ตามชื่อก็คือดันเจี้ยนที่ยังไม่เคยถูกบุกเบิก
ดันเจี้ยนประเภทนี้สุดอันตราย
คาถาหนีภัยใช้การไม่ได้ พอเข้าไปแล้วก็ไม่มีทางถอย มีเพียงทางเลือกเดียวคือผ่านดันเจี้ยนให้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ความยากของดันเจี้ยนนั้นสุ่มล้วน ๆ ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าข้างในจะเกิดอะไรขึ้น
สิ่งที่ทำให้เหล่าผู้นำของแต่ละชาติปวดหัวที่สุดก็คือ
หากดันเจี้ยนปฐมกาลถูกกระตุ้น แล้วไม่สามารถปราบมันลงได้ในเวลาอันสั้น
ห้วงวนน้ำวนของดันเจี้ยนจะแตกสลาย ปีศาจที่อยู่ข้างในจะแข็งแกร่งขึ้นนับไม่ถ้วน แล้วทะลายผนึกออกมา จำนวนนั้นไม่อาจคาดประมาณได้
เมืองของมนุษย์ส่วนใหญ่ที่แตกพ่าย ล้วนพินาศเพราะการบุกดันเจี้ยนปฐมกาลล้มเหลวทั้งนั้น
จนถึงขนาดที่ว่า
เมื่อใดที่พบดันเจี้ยนปฐมกาล เหล่าผู้นำท้องถิ่นจะรีบติดต่อสหพันธ์ทันที เพื่อเรียกประชุมเหล่านักสู้ระดับยอดฝีมือที่ตรงตามระดับของดันเจี้ยนมาทำการบุก