......
กลืนกินสิ่งมีชีวิตระดับหัวหน้าฝูงนับไม่ถ้วน
ร่างของนักล่าแห่งมิติว่างขยายใหญ่ขึ้นจนถึงสามเมตรอันน่าสะพรึง!
ปากอันน่าเกลียดน่ากลัวหยดน้ำเมือกใส ความคาวเลือดหนาทึบพุ่งตรงเข้าหาหยางไคฮวา
นี่มัน...สัตว์อัญเชิญงั้นรึ?
ข้าจะต้องต่อสู้กับเจ้าสิ่งนี้?
เหงื่อเย็นไหลรินลงมาตามหน้าผาก มือขวาที่โก่งคันศรของหยางไคฮวาสั่นเทิ้มไม่หยุด
ไม่!
ระดับของข้าแค่ 20 เท่านั้น สัตว์อัญเชิญตัวนี้แค่ภายนอกแข็งแกร่ง! ดูน่ากลัวแต่ไม่จำเป็นต้องกลัว!
หยางไคฮวาปลอบใจตัวเองไม่หยุด พร้อมกับออกแรงสุดชีวิต โก่งคันศรให้เต็มแรง!
ในยามที่จะยิงออกไป
เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มชุดดำก็ดังขึ้น
"หยางไคฮวา! เจ้าอยากให้ข้าตายรึไง? รีบหยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!"
ได้ยินดังนั้น หยางไคฮวาก็หันไปมองคุณชายน้อยของตน พบว่าเขากำลังถูกตั๊กแตนยักษ์ตัวหนึ่งจับเป็นตัวประกัน
จึงวางคันธนูยาวลงทันที แล้วตวาดเสียงเข้ม:
"ปล่อยคุณชายเดี๋ยวนี้!"
ในเวลาเดียวกัน อาชีพผู้ต่อสู้หลายคนของตระกูลหยางก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน ล้อมหลีเหยากับฉินเยว่ไว้อย่างแน่นหนา
บรรยากาศในที่เกิดเหตุตึงเครียดขึ้นมาทันที
ฉินเยว่รู้สึกหวาดกลัวบ้าง แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่อาจรบกวนหลีเหยาได้
จึงยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ หากเกิดการต่อสู้ขึ้นเมื่อใด นางจะใช้วิชาเคลื่อนย้ายที่เร็วที่สุดของนักรบสายฟ้าหนีออกจากสนามรบ เพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคต่อหลีเหยา!
แต่หลีเหยากลับสงบนิ่งราวกับผืนน้ำ ไม่มีคลื่นแม้แต่น้อย ค่อย ๆ เดินตรงไปหาชายหนุ่มชุดดำ
"เจ้า...เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?"
ชายหนุ่มชุดดำถูกความเย็นยะเยือกปกคลุม คมมีดห่างจากลำคอของเขาไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร