......
เจียงหนิงอวี้ห่มแขนชายหนุ่มชุดดำคนหนึ่ง เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลีเหยาและฉินเยว่
“ชาวถิ่นบ้านนอกคนหนึ่ง รู้หรือไม่ว่าระดับฝันร้ายคืออะไรกัน?”
ชายหนุ่มชุดดำเอ่ยอย่างหยิ่งยะโส
เสียงของชายหนุ่มดังมาก อาชีพผู้ต่อสู้โดยรอบต่างได้ยินกันหมด
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังไม่ขาดหู
“เดียวดายดันเจี้ยนระดับนรก? ฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นถิ่นเล็กถิ่นน้อยจริง ๆ ด้วย ถึงกล้าพูดจาโอหังเช่นนี้ได้”
“ไม่บอกแล้วหรือ ว่าให้ตระกูลหยางของพวกเจ้าสกัดชาวถิ่นพวกนี้ไว้ ไยปล่อยให้คนแบบนี้ผ่านมาได้ ไม่ทำให้สายตาข้าสกปรกรึ?”
“ปล่อยมาคนหนึ่งจะเป็นไร ยังไงก็ได้เป็นตัวตลกอยู่ดี ฮ่า ๆ!”
“เจ้าคิดว่าเขากล้าเข้าไปหรือ?”
“เข้าไป? เจ้าคิดว่าชาวถิ่นพวกนี้จะมีของวิเศษเคลื่อนย้ายเหมือนพวกเรารึ คาถาหนีภัยก็ใช้ไม่ได้ หากไร้ของวิเศษเคลื่อนย้าย เข้าไปก็คือรนหาที่ตาย!”
“ไม่แน่นักหรอก อย่าว่าแต่ระดับนรกเลย ถิ่นเล็ก ๆ พวกนี้บางทีอาจไม่เคยเห็นแม้กระทั่งระดับฝันร้ายก็ได้ คนไม่รู้อะไรย่อมไม่กลัวอะไร คนหัวทื่อไม่กลัวตายเข้าไปแล้วจะเป็นไร?”
“หนูน้อย ฟังคำข้าสักคำ ระดับนรกไม่ใช่ระดับง่ายอย่างที่เจ้าขยำมา อย่าเข้าไปรนหาที่ตายเลย”