......
ณ ที่นั่งประมุข
เหล่านักบริหารนั่งล้อมวงกัน กลางเวทีคือจอภาพขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ
ผู้เข้าสอบที่เข้าไปในดันเจี้ยนรอบนี้ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกแสดงผ่านจอภาพนี้ให้ทุกคนได้เห็น
“มีผู้เข้าสอบกี่คนที่เลือกความยากระดับปรมาจารย์ขึ้นไป?”
มิ่งหยางไห่ นายกเทศมนตรีซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางเอ่ยถาม
ความยากระดับปรมาจารย์ โดยทั่วไปแล้วมีเพียงอาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอเท่านั้นที่กล้าเลือก
จำนวนอาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอที่เมืองหลักหนึ่งมีนั้น ในกรณีส่วนใหญ่สามารถแทนภาพรวมกำลังรบของเมืองหลักนั้นได้
“ท่านนายกเทศมนตรี ผู้เข้าสอบหนึ่งพันคนนี้แบ่งออกเป็น 342 ทีม ในจำนวนนั้นมี 6 ทีมที่เลือกความยากระดับปรมาจารย์ และอีก 1 ทีมเลือกความยากระดับฝันร้าย”
อาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมปลายยุทธ์ซูหยวนกล่าวด้วยความนอบน้อม
เมื่อเขาพูดจบ จอภาพขนาดใหญ่ก็ปรากฏหน้าจอย่อยเจ็ดหน้าจอขึ้นมาทันที
แสดงภาพการผ่านดันเจี้ยนของทั้งเจ็ดทีมนั้น
ในบรรดานั้น ภาพที่แสดงความยากระดับฝันร้าย ดึงดูดสายตาทุกคนได้แทบจะในทันที
ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ ในภาพนั้น กลับมีเพียงคนเดียวเท่านั้น!
บรรดาอาจารย์ใหญ่และผู้นำระดับสูงต่างพากันแสดงสีหน้าตกตะลึง
จินเหอเม่า อาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมปลายยุทธ์ซูหยวน รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ยิ้มและแนะนำว่า “นี่คือนักเรียนที่เก่งที่สุดของพวกเราชาวซูหยวน เถาเยวี่ยนจิ้น อาชีพสายต่อสู้ระยะประชิดระดับดับเบิลเอส”
“ตามความสามารถของเสี่ยวจิ้นแล้ว เขามีสิทธิ์ที่จะเลือกความยากระดับนรกได้ ผมเองก็เคยแนะนำเขาหลายครั้ง แต่เขายืนกรานที่จะเดียวดาย ดังนั้นจึงได้แต่เลือกความยากระดับฝันร้ายเท่านั้น”
จินเหอเม่าเป็นชายชราผู้มีร่างกายกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ผมขาวโพลน แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในวัยฉกรรจ์ ไม่มีความชราภาพแม้แต่น้อย