......
หลีเหยาเลิกคิ้วถาม "อย่างไร? ผู้นี้เจ้าคุ้นเคยหรือ"
ซางจื่อจินพยักหน้า แล้วทำสีหน้าออดอ้อน "ข้าให้หน้าเจ้าสักครั้ง หามิได้หรือ? คราวนี้ยอมผ่อนปรนให้เขาสักทีเถิด"
ฮึ่ก!
ชั่วขณะนั้น ใครที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ
ซางจื่อจินเป็นใคร?
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซางนี่นา!
พวกเขาล้วนเป็นอาชีพผู้ต่อสู้จากตระกูลใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับตระกูลซางแล้ว ก็เหมือนจิ้งหรีดเทียบภูผา
ตระกูลซางแห่งเมืองชิงไห่ ต้องมาอ้อนวอนผู้ใดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
เรื่องนี้ยิ่งทำให้พวกเขาตกตะลึงไปกว่าที่เห็นหลีเหยาโค่นผู้คนในชั่วพริบตาเสียอีก
ทว่าหลีเหยากลับเพียงมองอีกฝ่าย
ราวกับกำลังบอกว่า เจ้ามีหน้ามีตาอันใดกัน?
ซางจื่อจินเข้าใจในชั่วพริบตา รีบโน้มตัวเข้าไปหาหลีเหยา แล้วกระซิบเสียงเบา
"ตระกูลหยางในเมืองซางหยู ดูแลด้านการขายเครื่องสวมใส่ของดาวเน็ต หากสหพันธ์หมาป่าเงินประสงค์จะแผ่ขยายในเมืองซางหยู ก็เลี่ยงตระกูลหยางไม่พ้น"
"ข้าได้ปรึกษากับประมุขตระกูลหยางแล้ว เจ้าหากสังหารไอ้ตัวดีเดี๋ยวนี้ ข้าจะเอาคำพูดไปชี้แจงอย่างไรเล่า!"
"ก็ได้"
หลีเหยารับคำ
ท่ามกลางสายตาของคนทั้งหลาย ต่อให้ไม่มีการวิงวอน เดิมทีเขาก็มิได้คิดจะฆ่าใคร
ถือเสียว่าให้หน้านางสักครั้งก็แล้วกัน
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าฟันลงหนึ่งคม
"อ้าก!!"
เสียงครวญครางของหยางหงหลางดังขึ้นอย่างกะทันหัน
แขนหนึ่งข้างพุ่งขึ้นสู่ฟ้า
ซางจื่อจินสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้สักน้อย
นางย่อมรู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นเช่นไร
แขนข้างหนึ่งเท่านั้น เมื่อเทียบกับที่หยานเกาเจี๋ยต้องเสียชีวิต ก็ถือว่าไว้มือแล้ว!
หยางหงหลางเอามือกุมรอยแหว่งที่โคนแขน ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้เขาสิ้นสติ