อีกด้านหนึ่ง จุนเฉิงสีก้าวออกจากประตูตำหนัก แล้วมุ่งตรงไปยังตำหนักเสียนฝู
ใบหน้าที่ยังยิ้มแย้มเมื่อครู่ บัดนี้กลับไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ประหนึ่งหน้ากากยาง ไร้ชีวิตชีวา
จังหวะนั้นเอง สาวใช้ชั้นต่ำคนหนึ่งกำลังกวาดน้ำผ่านมาพอดี หยดน้ำจากไม้กวาดกระเซ็นไปโดนชายเสื้อของจุนเฉิงสีโดยไม่ตั้งใจ
สาวใช้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ แล้วร้องขอชีวิตว่า “องค์ชายสามโปรดไว้ชีวิตด้วย! บ่าวสมควรตาย! บ่าวไม่ได้ตั้งใจเพคะ!”
จุนเฉิงสีหยุดฝีเท้า มองนางจากเบื้องสูง
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงดวงตาดำสนิทที่ค่อย ๆ จางลง เผยความเย็นชาอันเกือบไร้ความเป็นมนุษย์
“สมควรตายจริง ๆ ลากไปตีให้ตายเสีย”
น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังตัดสินชะตาชีวิตของมดตัวหนึ่ง
“องค์ชายโปรดไว้ชีวิตด้วย! บ่าวไม่กล้าอีกแล้วเพคะ—”
เสียงร้องขอชีวิตอันแหลมโหยหวนก้องสะท้อนไปตามทางเดินในวัง ทว่าจุนเฉิงสีกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เดินจากไปโดยไม่ไหวติง
ความโกรธที่อัดอั้นอยู่เต็มอกตอนอยู่กับองค์ชายรัชทายาท อย่างไรก็ต้องหาที่ระบายออกมาบ้าง
อีกทั้งเดิมทีเขาก็มิใช่คนดีอะไร ช่วงนี้ที่ทำตัวอ่อนโยนกับองค์ชายสี่ทุกวัน ก็เพียงจงใจเสแสร้งเพื่อให้องค์ชายสี่พอใจเท่านั้น
องค์ชายสี่เป็นกระต่ายขาวตัวน้อยซื่อบื้อ หากรู้ว่าเขาร้ายกาจถึงเพียงนี้ คงตกใจจนไม่ยอมเล่นกับเขาอีกแน่
แต่จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?
ตอนนี้จุนเฉิงสีชอบองค์ชายสี่ของเขามากเหลือเกิน