หมอหลวงถือหีบยาเร่งรุดมาถึงเรือนอุ่นในเรือนชีอู๋ไม่นานนัก
ภายในห้องกำลังวุ่นวายโกลาหล นางฟู่เฝ้าฉินเคออยู่ ส่วนคุณชายเชินสั่งให้คนปิดประตูหน้าต่าง แล้วเร่งให้บ่าวไพร่ไปต้มน้ำร้อน เตรียมน้ำแกงขิงแห้งอุ่น ๆ
ฉินเคอนอนอยู่บนเตียง ถูกห่มด้วยผ้าแพรหนาหลายชั้น รอบกายยัดเตามืออุ่นไว้จนเต็ม
หมอหลวงได้ยินว่าเด็กตกน้ำจนเกือบขาดใจ ก็ไม่กล้ารอช้า รีบเปิดหีบยา หยิบเข็มเงินออกมาปักลงบนจุดฝังเข็มสำคัญอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ทั้งร่องใต้จมูกและจุดหย่งเฉวียน หลังวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ช่วยชีวิตเขากลับมาได้
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!”
ฉินเคอลืมตาขึ้นก็ร้องลั่นทันที ใบหน้าเล็กซีดขาวไร้สีเลือด
เขาหันไปสบสายตานางฟู่ ดวงตาพลันชะงัก ราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต จึงรีบลุกขึ้นคว้าชายเสื้อของมารดาไว้แน่น พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น