ฉินเคอไม่รู้ว่าองค์ชายสี่หมายความว่าอย่างไรกันแน่ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าอีกฝ่ายมีเจตนาร้ายต่อเขาอย่างยิ่ง
แต่เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบองค์ชายสี่ จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไร ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้อีกฝ่ายโกรธ
“แล้วเขาตายได้อย่างไร?”
ฉินเป่าอันทำหน้าบึ้งตึง แก้มกลมป่อง ก่อนจะก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว
น้ำเสียงไร้เดียงสาแฝงแรงกดดันประหนึ่งกำลังซักถามเอาความ
ฉินเคอถูกบีบจนถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แผ่นหลังไม่รู้ตัวเลยว่าไปชิดกับราวหินอันเย็นเยียบตั้งแต่เมื่อใด
เขามองดวงตาแจ่มชัดที่จ้องเขม็งของฉินเป่าอัน พูดติดขัดพลางกลืนน้ำลายหลายครั้ง “เขา? เขา...ทำผิดจึงถูกลงโทษ แล้ว...แล้วก็ไม่ทันระวัง...”
“เจ้าโกหก!” ฉินเป่าอันจ้องเขาเขม็ง ก่อนจะอดตะโกนลั่นขึ้นมาไม่ได้ “คนที่ทำผิดคือเจ้า! เจ้าโกหกจนทำให้เขาตาย!”