เมื่อเวลาผ่านไป ฉินเป่าอันก็เริ่มสนิทสนมกับพี่สามอย่างจุนเฉิงสี
จุนเฉิงสีมักจะวิ่งมาหาฉินเป่าอันอยู่เสมอ แน่นอนว่าเป้าหมายหลักก็เพื่อมาขอกินขอดื่ม
ทุกครั้งที่มา เขาล้วนท้องว่างแล้วกวาดอาหารลงท้องราวกับพายุพัด เหลือไว้เพียงจานเปล่าเต็มโต๊ะ
แต่พอได้คบหากัน ฉินเป่าอันก็พบว่าพี่สามคนนี้ไม่เพียงเป็นนักกินตัวยง หากยังเป็นตัวก่อเรื่องอย่างแท้จริงอีกด้วย
จุนเฉิงสีเคยลากฉินเป่าอันไปขโมยไก่ย่างที่เพิ่งออกจากเตาในพระครัวหลวง เคยหลบอยู่หลังภูเขาจำลองแล้วปาหิมะใส่คอขันทีที่เดินผ่าน อีกทั้งยังเคยแอบดูนางกำนัลอาบน้ำ
ช่างเปิดหูเปิดตาฉินเป่าอันเสียจริง
แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ วันหนึ่งจุนเฉิงสีทำหน้าซื่อไร้พิษภัย ก่อนจะล้วงห่อผงประหลาดออกมาจากอกเสื้อ แล้วชี้ไปยังกล่องอาหารที่วางเรียงอยู่บนระเบียง กำลังจะถูกส่งไปยังตำหนักต่าง ๆ
“จับไม้สั้นไม้ยาว ขี่ม้ารบพุ่ง เลือกโดนผู้ใดก็เป็นผู้นั้น”
พอพึมพำจบ เขาก็เตรียมแกะห่อยาอย่างตื่นเต้น ตั้งใจจะเทลงในน้ำแกงถ้วยหนึ่ง
ฉินเป่าอันตกใจจนตะลึง รีบพุ่งเข้าไปคว้ามือเขาไว้ “พี่สาม ท่านจะทำอะไร?!”
จุนเฉิงสียิ้มร่า แววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “เล่นเกมน่ะสิ มาดูกันว่าคนตำหนักไหนจะโชคดีได้ดื่มน้ำแกงที่ข้าใส่ยาลงไปคืนนี้”
ฉินเป่าอันตกตะลึงจนหน้าเปลี่ยนสี
เขายังเป็นเด็ก เรื่องแกล้งคนที่เขารู้จักมากที่สุดก็แค่เอาหนอนใส่รองเท้าคนอื่น
แต่สำหรับพี่สามของเขา ดูเหมือนต่อให้ทำให้คนตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เขาร้อนใจจนกระทืบเท้า ฉวยห่อยามาโยนทิ้งลงในกองหิมะไกล ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป