“องค์ชายสี่ จับให้มั่นพ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะเร่งความเร็วแล้ว!”
หลังเข้าสู่ฤดูหนาว ในที่สุดก็มีวันที่อากาศดีหาได้ยาก แสงตะวันอบอุ่น สายลมสงบลง
ซื่อซีนอนคว่ำอยู่บนพื้น แบกฉินเป่าอันไว้บนหลัง วิ่งวนรอบลานหินเขียวที่เรียบเสมอกันในเรือนชีอู๋ พลางร้อง “ย่า! ย่า!”
เขาจงใจทำสีหน้าและท่าทางตลกขบขัน ทั้งยังส่งเสียงร้องเลียนแบบม้าเป็นระยะ จนเจ้าตัวน้อยบนหลังหัวเราะจนเอนตัวไปมา
แก้มเล็ก ๆ ของฉินเป่าอันแดงระเรื่อ ทั้งหน้าผากและแผ่นหลังมีเหงื่อซึมเป็นชั้นบาง ๆ ทว่าเขายังคงคว้าคอเสื้อของซื่อซีไว้ เล่นสนุกจนไม่ยอมปล่อยมือ
คุณชายเชินเดินลงมาจากระเบียงทางเดิน ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มพลางโบกมือให้หยุด “พอแล้ว ๆ หยุดก่อน”
นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผากของฉินเป่าอัน แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “องค์ชายสี่ เล่นจนเหนื่อยหรือยัง?”
ฉินเป่าอันกะพริบตาปริบ ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้าติด ๆ กัน
ท่าทางลังเลไม่แน่ใจเช่นนี้ ทำให้คุณชายเชินยกมือปิดปาก หัวเราะพรืดออกมา
เด็กน้อยย่อมชอบเล่น เหนื่อยแล้วก็ยังไม่อยากพัก
ซื่อซีรีบเอ่ยเอาใจ “องค์ชายสี่ เสด็จไปพักกับเหนียงเหนียงก่อนเถิด ม้าตัวนี้จะไปเติมแรงในคอก ประเดี๋ยวค่อยให้พระองค์ขี่ต่อก็เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ!”