การเสด็จมาของฮ่องเต้ ทำให้บรรยากาศครึกครื้นในลานเรือนพลันแข็งค้าง ประหนึ่งสระน้ำไร้ชีวิต
เมื่อสนมเสิ่นได้สติ นางก็เร่งสาวเท้าเข้าไปเบื้องหน้า ก่อนยอบกายคำนับอย่างอ่อนช้อย “หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท ฝ่าบาทเสด็จมา เหตุใดจึงไม่ให้คนมาแจ้งสักคำเพคะ?”
นิ้วมือใต้แขนเสื้อของนางกำแน่นด้วยความตื่นเต้น ทว่าบนใบหน้าที่ก้มต่ำ กลับมีแววยินดีอย่างยิ่งวาบผ่านอย่างยากจะควบคุม
เป็นเช่นนี้จริงด้วย นางรู้อยู่แล้ว ขอเพียงกุมองค์ชายสี่ผู้เป็นดั่งขุมทรัพย์ทองคำไว้ให้มั่น โอกาสเข้าเฝ้าฝ่าบาทในภายหน้าก็ย่อมมีมากขึ้น!
ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทไม่เคยเสด็จมาเรือนชีอู๋ บัดนี้มิใช่ว่าเสด็จมาเยือนด้วยพระองค์เองแล้วหรือ?
ขอเพียงได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท นางจะกังวลไปไยว่าจะไม่มีโอกาสถวายงานรับใช้ จนตั้งครรภ์มังกร!
สนมเสิ่นคิดเช่นนี้ หัวใจก็เต้นโลดด้วยความตื่นเต้น ทว่าบนใบหน้ากลับอดกลั้นเอาไว้สุดกำลัง แสร้งวางท่าทางสง่างามและเปี่ยมคุณธรรม
แต่จุนมู่เฮิงกลับมิได้สนใจนางสักเท่าใด เพียงตรัสเรียบๆ ว่า “ลุกขึ้น” แล้วจึงวางฉินเป่าอันที่อุ้มอยู่ลงบนพื้น