บ่ายวันนั้น หลังจุนซูเอี้ยนเลิกเรียน ก็มารับฉินเป่าอันไปขี่ม้าตามที่นัดกันไว้จริง ๆ
วันนี้จุนซูเอี้ยนเปลี่ยนมาสวมชุดคล่องตัวแขนแคบ ผ้าแพรสู่สีฟ้าคราม ประดับลายพญางูใหญ่ขลิบดิ้นทอง ผมทั้งหมดรวบขึ้นสูงเสียบไว้ในมงกุฎหยก ดูเย็นชาสะดุดตาราวหยกงาม
แม้จะมีอายุเพียงสิบสองสิบสามปี แต่ก็เริ่มเผยเค้าราชันแล้ว
“น้องสี่”
จุนซูเอี้ยนเดินมาหยุดตรงหน้าฉินเป่าอัน พอมาถึงก็ยื่นมือมาบีบแก้มของฉินเป่าอันหนึ่งที
“วันนี้จะไปทุ่งม้า แต่งตัวเสียเหมือนบ๊ะจ่างเชียว?”
ไม่แปลกที่จุนซูเอี้ยนจะหยอกเย้า ฉินเป่าอันเป็นคนขี้หนาวโดยกำเนิด มือเท้ามักเย็นเฉียบ เหล่านางกำนัลขันทีกลัวเขาจะหนาวจนป่วย จึงห่อเขาเสียหลายชั้น ทั้งเสื้อบุด้านในและเสื้อคลุมขนจิ้งจอกด้านนอก เหลือให้เห็นเพียงใบหน้ากลม ๆ
มองจากไกล ๆ ก็เหมือนบ๊ะจ่างจริง ๆ
แก้มของฉินเป่าอันเจ็บแปลบเมื่อถูกบีบ เขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว รีบหันไปมองหลินหรงเพื่อขอความช่วยเหลือ
หลินหรงเองก็ชินกับท่าทางขี้ขลาด กลัวคนแปลกหน้าของเด็กน้อยคนนี้แล้ว
จึงยิ้มอธิบายว่า “ช่วงนี้หิมะละลาย อากาศตอนเช้าค่ำเย็นอยู่แล้ว องค์ชายสี่ก็ทรงพระวรกายอ่อนแอ พวกบ่าวจึงแต่งพระองค์ให้หนาหน่อย พอถึงทุ่งม้าแล้วค่อยถอดออกก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
จุนซูเอี้ยนไม่แสดงท่าทีว่าคิดเห็นอย่างไร เพียงเดินเข้าไปจับมือฉินเป่าอันอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพาเขาเดินออกไป
เกี้ยวขององค์ชายรัชทายาทจอดรออยู่ด้านนอก เป็นเกี้ยวที่มีคนหามสี่คน ปิดล้อมมิดชิดทั้งสี่ด้าน เมื่อปล่อยม่านลงก็กันลมได้ดี
ฉินเป่าอันมองเกี้ยว แล้วมององค์ชายรัชทายาท ดวงตากลมดำราวลูกแก้วเผยแววลังเลถอยหนี
เขาหันไปถามหลินหรงที่เดินตามมาว่า “เจ้าไม่ไปด้วยหรือ?”
หลินหรงก้มกาย เผยรอยยิ้มปลอบประโลม “องค์ชายสี่ บ่าวไม่ไปพ่ะย่ะค่ะ พระองค์กับพระเชษฐาออกไปเที่ยวกัน หากบ่าวตามไปด้วยคงเสียบรรยากาศ พอตกค่ำบ่าวจะไปรับพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็ได้” ฉินเป่าอันกัดริมฝีปาก จู่ ๆ ก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมา
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะต้องอยู่กับองค์ชายรัชทายาทตามลำพัง เขาคงไม่รับปากไปขี่ม้าแล้ว