ฉินเคอกล่าวพลางหันขวับ สายตากวาดมองกลุ่มคนที่รายล้อมอยู่ข้างเตียง ก่อนจะจับจ้องฉินเป่าอันซึ่งยืนอยู่ข้างฉากกั้นได้อย่างแม่นยำ
“เป็นเขา!”
ฉินเคอยื่นมือชี้อย่างตื่นเต้น มืออีกข้างกำแขนเสื้อนางฟู่ไว้แน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านแม่ ข้ายืนอยู่ริมสระดี ๆ เขากลับโมโหขึ้นมากะทันหันแล้วผลักข้า ข้าถึงได้ตกลงไป!”
สิ้นคำ คนทั้งห้องก็เงียบกริบในทันใด
สีหน้าของทุกคนในห้องแตกต่างกันไป ต่างถูกเหตุการณ์พลิกผันอย่างกะทันหันทำเอาตั้งตัวไม่ทัน
ทว่าซื่อซีซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นกลับกลอกตาคราหนึ่ง แล้วเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาทันที
อ้อ...มิน่าเล่า เขายังสงสัยอยู่เลยว่าเพียงคลาดกันไปชั่วครู่ เหตุใดคุณชายฉินน้อยจึงตกลงไปในน้ำได้
ที่แท้เรื่องนี้ยังมีเบื้องลึกเช่นนี้...
ฉินเป่าอันสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นสายตาหลายคู่พร้อมใจกันจับจ้องมาที่ตน ความรู้สึกผิดในใจก็พลันขยายใหญ่จนถึงขีดสุด เขาหวาดกลัวจนไม่รู้จะทำเช่นไร
เดิมทีเขาอยากพูดว่า “ไม่ใช่ข้า” แต่เด็กที่ไม่รู้จักโกหกมาตั้งแต่เกิด แม้แต่คำโกหกสักคำก็ยังพูดได้อย่างติดขัด