ห้องส่วนตัวหรูหราบรรยากาศเย้ายวน
อีจิ้นฮวนกะพริบดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวอย่างน่าสงสาร
ให้ตายสิ อยากร้องไห้จัง
“ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะนะ~”
ผู้สนับสนุนใจดำชะมัด เธอแค่ตามเพื่อนสนิทมาเที่ยวไนต์คลับ เขาก็โกรธเสียแล้ว
ถึงกับกักเธอไว้ในห้องส่วนตัว แล้วลงโทษเธออย่างหนัก
กู้เฉิงอิ้นสูงถึง 190 เซนติเมตร
กล้ามเนื้อทั่วร่างแน่นแข็งแรง เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายของเขาเย้ายวนใจผู้หญิงไปทั่วทั้งตัว
แค่ถูกเขาจ้องมอง ผู้หญิงก็แทบอ่อนระทวย
เขาบีบปลายคางเธอ ดวงตาลึกล้ำคมกริบจับจ้องเธออย่างดุดัน
“ห้าวันที่ฉันไม่อยู่ เธอมาที่นี่กี่คืน?”
เขาเป็นผู้ชายที่เลี้ยงดูเธอ เขาต้องการให้เธอว่านอนสอนง่าย เชื่อฟัง และซื่อสัตย์ต่อเขา
แต่เธอกลับกล้ามาไนต์คลับลับหลังเขาเพื่อหาผู้ชายคนอื่น
รนหาที่ตายจริง ๆ
อีจิ้นฮวนกะพริบดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ก่อนยกนิ้วเรียวงามขึ้นอย่างสั่นเทา
ท่าทางอ่อนหวานน่ารักชวนให้คนอยากแกล้ง
“แค่คืนเดียว คืนนี้คืนเดียวจริง ๆ หวนหวนเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน วันนี้เป็นวันเกิดเธอ ฉันจะไม่มาก็ไม่ได้…”
ดวงตากู้เฉิงอิ้นมืดครึ้มลง เขาก้มลงกัดริมฝีปากเธอ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่าน “ยังเรียกผู้ชายมาด้วย เที่ยวกันสนุกมากสินะ หืม?”
หยาดน้ำตาค้างอยู่ตรงหางตา อีจิ้นฮวนอ้อนวอนเสียงหวาน “ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว…”
ก่อนมา เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าหวนหวนเรียกหนุ่มหล่อมาด้วย
เห็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีตั้งมากมายแต่กินไม่ได้ เธอเองก็ทรมานใจเหมือนกันนะ
ก่อนจะรู้จักกู้เฉิงอิ้น เธอมีความปรารถนาอยู่ข้อหนึ่ง
เธออยากชิมหนุ่มหล่อให้ทั่วทั้งใต้หล้า
ไม่มีทางยอมทิ้งป่าทั้งป่าเพียงเพราะต้นไม้ต้นเดียวเด็ดขาด
แต่หลังจากได้พบกู้เฉิงอิ้น
เขาเก่งมากจริง ๆ
คนเดียวสู้ผู้ชายได้ตั้งสิบคน ทำลายกฎที่เธอตั้งไว้ว่าจะไม่คบผู้ชายคนไหนเกินหนึ่งเดือน แถมเธอยังยอมให้เขาเลี้ยงดูอย่างเต็มใจ
เธอคิดว่าชาติก่อนตัวเองคงเป็นปีศาจจิ้งจอก ถึงได้หื่นขนาดนี้~
ถึงกู้เฉิงอิ้นจะเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ และขี้หวง เธอก็ยังตัดใจจากเขาไม่ลง
ไม่ได้ถูกเขาปรนเปรอสักวัน เธอก็รู้สึกเหมือนในร่างกายว่างเปล่า
“ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ”
เขาเดินทางไปทำงานห้าวัน พอดีกับที่อัดอั้นมานาน
“คุณแข็งแกร่งขนาดนี้~”
นี่เขาคิดจะเอาชีวิตเธอหรือไง ให้ตายสิ อยากสบถออกมาจริง ๆ
เขากัดฟันพูด “ทนเอา”
ฮือ~
คืนนี้เธอตายแน่
ในห้องส่วนตัวกำลังเปิดเพลงของสาวเจ้าชู้อยู่
เจอคนหนึ่ง ก็รักคนนั้น
คนนี้ไม่ได้ ก็คนถัดไป
คุณจะมาว่าฉันทำไม
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผิดตรงไหน
คุณดีเกินไป ฉันไม่คู่ควร
ลืมฉันไป แล้วไปหาคนถัดไปเถอะ
……
เล็บของอีจิ้นฮวนข่วนจนเกิดรอยเลือดแดงเป็นทาง ๆ
เธอร้องจนเสียงแหบแห้ง
ในที่สุดฟ้าก็สาง
ไม่มีหยุดเลยสักพัก
เธอรู้สึกเหมือนตายไปตั้งหลายรอบ
เธอสั่นเทาควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่ในอ้อมแขนชายหนุ่ม
กู้เฉิงอิ้นบีบแก้มเธอเบา ๆ
เห็นเธอถูกเขาปราบเสียจนเหมือนแมวน้อยขี้เกียจที่หมดเขี้ยวเล็บ เขาก็ยิ้มอย่างพอใจ “ดูสิ ยังกล้าดื้ออีกไหม”
เธอเม้มปากน้อย ๆ กะพริบดวงตาพร่าเลือน แล้วยอมอ่อนข้อ “ไม่กล้าแล้ว~”
กู้เฉิงอิ้นก้มมองสภาพน่าสงสารของเธอ ราวกับถูกพายุไต้ฝุ่นระดับ 18 พัดกระหน่ำมา
ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำ
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบยาขวดหนึ่งออกมา “ฉันทายาให้หน่อย”
เขาแข็งแรงเกินไป~
ทุกครั้งที่เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาจะช่วยทายาให้เธอ
ไม่ใช่เพราะทะนุถนอมเธอ แต่กลัวว่าเธอจะต้องพักนานเกินไป เขารอไม่ไหว
พวกเขาเป็นเพียงความสัมพันธ์แบบเลี้ยงดูเท่านั้น
พูดถึงความรักมีแต่ทำร้ายตัวเอง ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการดีกว่า
มุมปากอีจิ้นฮวนกระตุกเล็กน้อย
เขาเตรียมอุปกรณ์สำหรับลงมือไว้ตั้งถุงใหญ่ แถมยังพกยามาด้วย
ที่แท้เขาก็ไม่คิดจะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรกแล้วสินะ
ผู้ชายเจ้าเล่ห์อารมณ์ร้ายเอ๊ย
เธอยกมือคล้องคอเขา ร่างอ่อนนุ่มเสียดสีกับอ้อมอกของเขาอย่างออดอ้อน น้ำเสียงทั้งหวานทั้งยั่ว “คุณเตรียมของขวัญอะไรให้ฉันเหรอ?”
หลังจากคบกับเขา เขาก็ดีกับเธอพอสมควร ถึงกับให้บัตรเสริมเธอไว้ใช้จ่ายตามใจ
เขารับหน้าที่หาเงิน ส่วนเธอรับหน้าที่สวยสะพรั่ง
ลูกกระเดือกของกู้เฉิงอิ้นขยับเล็กน้อย แววตาลุ่มลึกขึ้น
ไม่ช้าก็เร็ว เขาคงต้องมาตายอยู่บนตัวแม่สาวงามคนนี้แน่
เห็นเขาไม่ตอบ
อีจิ้นฮวนเม้มปากน้อย ๆ พูดเสียงอู้อี้ “คุณต้องยุ่งกับงานมากเกินไปจนลืมเตรียมของขวัญให้ฉันแน่เลย ไม่เป็นไร แค่มีคุณก็พอแล้ว”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “อะไร โกรธแล้วเหรอ?”
อีจิ้นฮวนนอนซบอยู่ในอ้อมแขนเขา พึมพำเสียงหวานนุ่ม “เปล่าสักหน่อย…”
จะไม่โกรธได้ยังไง เห็นชัด ๆ ว่าไม่พอใจ
ช่างเป็นสาวน้อยงกเงินจริง ๆ
สร้อยข้อมือที่ส่องประกายระยิบระยับถูกสวมลงบนข้อมือขาวผ่องของอีจิ้นฮวน
ดวงตาเธอเป็นประกาย “สร้อยเส้นนี้…”
นี่มันของชั้นเลิศที่เพิ่งนำออกประมูลในงานประมูลนานาชาติเมื่อไม่กี่วันก่อน ราคาแพงลิบลิ่ว
ได้ยินว่าเป็นของที่หลุดออกมาจากราชวงศ์เมื่อศตวรรษก่อน
ทั้งหรูหราและสูงส่ง
นิ้วยาวของกู้เฉิงอิ้นลูบแก้มเนียนนุ่มของเธอ “ชอบไหม?”
อีจิ้นฮวนยิ้มกว้าง
เธอกอดเขาไว้ แล้วจูบริมฝีปากเซ็กซี่ของเขาแรง ๆ หลายครั้ง
เธอบิดเอวอย่างลืมตัว พูดอย่างดีใจ “ชอบสิ ชอบมากเลย ขอบคุณนะอาอิ้น~”
เขารู้ใจเธอจริง ๆ
เธอชอบของหรูหราราคาแพงพวกนี้แหละ
กู้เฉิงอิ้นแทบจะอดใจไม่ไหว มือกุมเอวบางของเธอไว้ ก่อนกัดฟันเตือน “อย่าขยับซน”
ร่างกายเธอจะรับไม่ไหว
อีจิ้นฮวนคิดอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ
กู้เฉิงอิ้นหื่นขนาดนี้ ก่อนเจอเธอ เขาทำตัวเป็นชายบริสุทธิ์มาได้ยังไง?
เธอกะพริบดวงตากลมใสไร้เดียงสา “ฉันหิวแล้ว~”
ร่างกายกู้เฉิงอิ้นเกร็งขึ้น “ทั้งคืนแล้วยังไม่อิ่มอีก เธอนี่เป็นหลุมลึกที่เติมเท่าไรก็ไม่เต็มจริง ๆ”
อีจิ้นฮวนกำหมัดทุบกล้ามอกแน่นของเขาเบา ๆ
เธอประท้วงเสียงออดอ้อน “คุณใจร้ายจัง ฉันหิวจริง ๆ นะ คุณสูบพลังฉันไปทั้งคืน ฉันอยากกินหม้อไก่ตุ๋นเติมพลังหน่อย”
เขาดูดพลังหยินเสริมพลังหยาง ยิ่งทำก็ยิ่งกระปรี้กระเปร่า
ถ้าเธอไม่บำรุงบ้าง สักวันคงถูกเขาสูบจนหมดแรงแน่
กู้เฉิงอิ้นอุ้มเธอขึ้น แล้วสาวเท้าไปทางประตู
บอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูมาตลอดทั้งคืน สีหน้าไร้อารมณ์
อีจิ้นฮวนเขินอายจนซุกหน้าเข้ากับอกชายหนุ่ม
เมื่อคืนเธอร้องจนเสียงแหบ พวกเขาต้องได้ยินแน่เลย น่าอายชะมัด~
พอมาถึงร้านหม้อไก่ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง
อีจิ้นฮวนถือเมนู เตรียมจะสั่งอาหาร
จู่ ๆ เธอก็เห็นชายคุ้นหน้าคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางพวกเขา
เธอตกใจขึ้นมาทันที
รีบก้มหน้า ใช้เมนูบังใบหน้าไว้
“พ่อจ๋า ไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง”
คนที่เดินมาคือกู้เซียวเหย่ อดีตแฟนหนุ่มของเธอ
พวกเขารู้จักกันที่ไนต์คลับ
คบกันได้หนึ่งเดือน เธอก็พบว่าเข้ากันไม่ได้ จึงอยากเลิกกับเขา แต่เขากลับตามตื๊อไม่เลิก
เธออยากให้เขาตัดใจอย่างเด็ดขาด เลยให้หวนหวนบอกเขาว่าเธอถูกฟ้าผ่าตายในคืนฝนตกหนัก
เพื่อให้สมจริง เธอยังเตรียมโกศกระดูกไว้ใบหนึ่ง ให้หวนหวนเอาไปมอบให้เขา
ได้ยินว่าตอนนั้นเขาประคองโกศกระดูกไว้ ท่าทางเหม่อลอยและน่าเวทนามาก
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หัวใจอีจิ้นฮวนเต้นระทึก
เธอภาวนาในใจซ้ำ ๆ “มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน…”
เสียงฝีเท้าหยุดลง
เสียงประหลาดใจดังขึ้น “อารอง ที่แท้เป็นคุณจริง ๆ ทำไมถึงมาทานอาหารที่นี่ล่ะ?”
อารอง?
มืออีจิ้นฮวนสั่นจนเกือบทำเมนูหลุดมือ