กู้เซียวเหย่ยืนจ้องเขม็งอยู่ด้านนอกห้องน้ำหญิง
เสียงคลุมเครือชวนใจเต้นดังลอดออกมาจากข้างใน
เขาอดตื่นเต้นไม่ได้ “ไม่จริงมั้ง พวกเขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่ข้างในเหรอ ทีนี้คุณย่าก็ได้จิบชาสะใภ้แน่แล้ว”
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคุณย่า
คุณหญิงกู้กำลังนั่งเปิดอัลบั้มรูปหญิงสาวที่แม่สื่อส่งมาให้เลือกเป็นคู่ดูตัวกับกู้เฉิงอิ้นอยู่ที่บ้าน
พอเปิดดูไปได้เกินครึ่ง คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครถูกใจสักคน
แม่สื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว
“คุณหญิง ดิฉันรวบรวมข้อมูลพร้อมรูปถ่ายของคุณหนูจากตระกูลดังทั่วเมืองมาให้แล้วนะคะ พวกเธอล้วนมีชาติตระกูลสูงส่ง ประวัติขาวสะอาด เป็นหญิงสาวแสนดี เหมาะสมกับคุณชายใหญ่ทั้งฐานะและชาติตระกูล เรียกได้ว่ากิ่งทองใบหยก รับรองว่าต้องได้ครองคู่กันอย่างมีความสุขแน่นอนค่ะ”
ถ้าเธอจับคู่ให้คุณชายใหญ่สำเร็จ
ไม่ต้องพูดถึงซองแดงก้อนโตที่ได้จากการเป็นแม่สื่อ แค่ชื่อเสียงของเธอก็จะพุ่งขึ้นเป็นร้อยเท่า ต่อไปยังไงก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีงานใหญ่ให้ทำ
คุณหญิงกู้ปิดอัลบั้มแล้วโยนคืนให้ สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก “ป้าเหมย นี่คือคนที่หาให้ลูกชายฉันแล้วเหรอ?”
ป้าเหมยเข้าใจทันทีว่าเธอไม่ถูกใจผู้หญิงในอัลบั้มสักคน
เธอรีบพูดว่า “คุณหญิงโปรดระงับโทสะก่อนนะคะ ขอเวลาอีกสักหน่อย ดิฉันจะหาหญิงสาวที่ยอดเยี่ยมและเหมาะสมกับคุณชายใหญ่ที่สุดมาให้ได้ค่ะ”
คุณหญิงกู้แค่นเสียงเบา ๆ “หวังว่าคราวหน้าคงไม่ทำให้ฉันเสียเวลาอีก”
ป้าเหมยปาดเหงื่อบนหน้าผาก “ป้าเหมยไม่กล้าค่ะ”
สาวใช้ถือโทรศัพท์เดินเข้ามา รายงานอย่างนอบน้อม “คุณหญิงคะ โทรศัพท์จากคุณชายน้อยเซียวเหย่ค่ะ”
คุณหญิงกู้ยื่นมือไปรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล”
กู้เซียวเหย่พูดอย่างตื่นเต้น “คุณย่า ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ผมมีข่าวดีสุด ๆ จะบอก”
ดวงตาคุณหญิงกู้พลันเป็นประกาย “เซียวเหย่ หลานจะพาแฟนกลับบ้านเหรอ?”
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการที่ลูกชายกับหลานชายพาแฟนกลับบ้านอีกแล้ว
กู้เซียวเหย่หัวเราะ “คุณย่า ไม่ใช่ผมครับ เป็นอาเล็ก อาเล็กมีแฟนแล้ว ผมเห็นกับตาเลย พวกเขายังรักกันหวานชื่นด้วย ไม่แน่นะ อีกไม่นานคุณย่าอาจได้อุ้มเหลนแล้วก็ได้ครับ”
ขณะพูด เขาก็เอียงหูฟังไปด้วย
จุ๊ ๆ เร้าใจจริง ๆ
พวกเขาคิดจริง ๆ เหรอว่าข้างนอกไม่มีใครได้ยินว่ากำลังทำอะไรกันอยู่
อาเล็กทั้งกำยำทั้งใหญ่โต เขากลัวจริง ๆ ว่าอาสะใภ้ตัวเล็กบอบบางคนนั้นจะรับไม่ไหว
คุณหญิงกู้ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “เป็นคุณหนูจากตระกูลไหนล่ะ?”
กู้เซียวเหย่ตอบ “คุณย่าอย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ รออาเล็กพาเธอกลับบ้าน เดี๋ยวก็รู้เอง”
คุณหญิงกู้รีบสั่ง “บอกเขาให้พาคนนั้นกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านคืนนี้นะ ไม่คุยแล้ว ฉันจะให้พ่อบ้านเตรียมอาหารเย็น”
ป้าเหมยที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เริ่มร้อนใจ “คุณหญิงกู้คะ แล้วเรื่องจับคู่…”
คุณหญิงกู้โบกมือ “เรื่องแต่งงานของลูกชายฉันมีหวังแล้ว แต่หลานชายอีกสี่คนยังต้องรบกวนเธอช่วยดูให้ด้วย”
ป้าเหมยยิ้มหน้าบาน “ไม่มีปัญหาค่ะ ฝากไว้ที่ฉันได้เลย คราวหน้าฉันจะพาคุณหนูตระกูลดังที่คุณหญิงพอใจมาให้แน่นอนค่ะ”
กู้เซียวเหย่เก็บโทรศัพท์ ก่อนหยิบซองบุหรี่ออกมา แล้วคีบบุหรี่มวนหนึ่งจุดไฟ
เขายืนเฝ้าอยู่หน้าประตู คอยกันคนให้ทั้งคู่
ก้นบุหรี่ถูกเขาใช้เท้าเหยียบดับทีละมวน
เขาเหลือบมองเวลา มุมปากกระตุกเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความนับถือ “จุ๊ ๆ อาเล็กนี่อึดไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ภายในห้องน้ำ
กู้เฉิงอิ้นใช้กระดาษทิชชูเช็ดทำความสะอาด
อีจิ้นฮวนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าเล็กงดงามเปื้อนคราบน้ำตา
เธอกำหมัดน้อย ๆ ทุบแผงอกล่ำสันราวกับหินของชายหนุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะออดอ้อนเสียงนุ่ม “คุณทำเอาฉันหมดแรงไปทั้งตัวเลย น่าหมั่นไส้จริง ๆ…”
เธอแยกไม่ออกว่าเหตุใดเขาถึงโมโหขนาดนี้
เพราะหึง หรือเพราะไม่ชอบให้ใครมาหมายปองของของตัวเองกันแน่
เมื่อเห็นท่าทางอ่อนหวานน่าทะนุถนอมของเธอ
กู้เฉิงอิ้นก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ฉันก็แค่อยากให้คุณหมดแรงจนไม่มีแรงไปคิดถึงผู้ชายคนอื่น”
รับมือกับจิ้งจอกน้อยที่หมกมุ่นเรื่องบนเตียงอย่างเธอ ก็ต้องใช้วิธีเดียวกันนี่แหละ
“ฉันไม่ได้คิดถึงผู้ชายคนอื่นสักหน่อย~”
พ่อบุญทุ่มใจดำคนนี้ทั้งเจ้าอารมณ์ทั้งขี้หวงจริง ๆ
กู้เฉิงอิ้นเช็ดตัวให้เธอจนสะอาด แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พอเห็นแก้มของเธอแดงระเรื่อชวนยั่วยวน
เขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนดึงกระดาษทิชชูออกมา ชุบน้ำเย็น แล้วเอาไปเช็ดหน้าเธอตรง ๆ
ท่าทางยั่วยวนเซ็กซี่แบบนี้มีเขาคนเดียวที่ได้ดู
อีจิ้นฮวนร้องลั่น “โอ๊ย…คุณทำอะไรน่ะ…เช็ดจนหน้าฉันเจ็บไปหมดแล้ว…”
พ่อบุญทุ่มใจดำจริง ๆ
เขายังคิดว่าเมื่อกี้ทำกับเธอไม่หนักพออีกหรือไง
“อย่าขยับ”
กู้เฉิงอิ้นเห็นว่าใบหน้าของเธอไม่เหลือความยั่วยวนแล้ว มีแต่ความขุ่นเคือง จึงพอใจและปล่อยมือ
อีจิ้นฮวนยกมือแตะแก้ม รู้สึกเจ็บเพราะเขาเช็ดแรงไปหน่อย จึงอดหงุดหงิดไม่ได้
เขาไม่ใช่แค่ใจดำ แต่ยังโรคจิตอีกด้วย
กู้เฉิงอิ้นอุ้มเธอลงจากอ่างล้างมือ โอบเอวไว้แล้วพาเดินออกไป
อีจิ้นฮวนได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ
ข้างนอกเงียบสนิท กู้เซียวเหย่คงกลับไปแล้วใช่ไหม
ถึงอย่างไรก็เคยคบกันมาก่อน เธอไม่อยากให้เขาเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้จริง ๆ
เธอไม่อยากพัวพันกับเขาอีก จึงแกล้งตายเพื่อหนีออกมา
ความคิดนั้นสวยหรู แต่ความจริงกลับโหดร้าย
กู้เซียวเหย่มองหญิงสาวตัวเล็กที่แนบชิดอยู่ข้างกู้เฉิงอิ้น สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามอารมณ์
จากตกตะลึงกลายเป็นเดือดดาล “คุณ…”
บุหรี่ที่คาบอยู่ในปากร่วงลงมา ลวกมือเขาเข้า แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
กู้เฉิงอิ้นกระชับแขนโอบเอวบางของอีจิ้นฮวน ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเผด็จการ
เขาถามเสียงเย็น “เซียวเหย่ เป็นอะไรไป?”
ขาทั้งสองข้างของอีจิ้นฮวนอ่อนแรง ร่างเล็กสั่นสะท้านราวกับตะแกรงร่อน
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ
กู้เซียวเหย่กำหมัดแน่นจนดวงตาแดงก่ำ หัวใจราวกับถูกมีดกรีด
เขาไม่เคยคิดเลยว่าอดีตแฟนสาวที่เขาเสียใจและไว้อาลัยให้มาตลอดกว่าครึ่งปีจะยังมีชีวิตอยู่ แถมยังกลายเป็นผู้หญิงของอาเล็กอีกด้วย
เปลวไฟแห่งความโกรธลุกโชนอยู่ในใจ
บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง
อึดอัดชะมัด
อีจิ้นฮวนแตะปลายนิ้วเข้าหากัน เอนตัวพิงกู้เฉิงอิ้นอย่างอ่อนแรง ไม่กล้าส่งเสียง
กู้เซียวเหย่พูดประชด “ที่แท้ผู้หญิงของอาเล็กก็คือคนรู้จักเก่าของผมนี่เอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
หนีไม่พ้นแล้ว
อีจิ้นฮวนยิ้มเจื่อน ๆ “ใช่ ไม่ได้เจอกันนานเลย สบายดีไหม?”
พวกเขารู้จักกันที่ไนต์คลับในต่างประเทศ เธอคิดว่าพอกลับประเทศแล้วคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก
คราวนี้เธอพลาดท่าเข้าให้แล้วจริง ๆ
กู้เซียวเหย่ข่มกลั้นโทสะ “ก็ต้องขอบคุณคุณนั่นแหละ ถึงได้มีชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น”
รอยยิ้มบนใบหน้าอีจิ้นฮวนแข็งค้าง บรรยากาศแบบนี้ชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
แววตากู้เฉิงอิ้นหม่นลง เขาก้มมองหญิงสาวข้างกาย “คุณไม่ได้หิวเหรอ ไปกินหม้อไก่ก่อนเถอะ”
อีจิ้นฮวนแทบรอไม่ไหว รีบพยักหน้า “ใช่ ฉันหิวจนไส้กิ่วแล้ว”
โดนเขาจัดการตั้งนาน เดิมทีก็หิวจนไส้กิ่วอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหิวหนักกว่าเดิมอีก
อีจิ้นฮวนดึงกู้เฉิงอิ้นกลับไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว
เธอคิดว่ากู้เซียวเหย่คงรู้กาลเทศะและกลับไปแล้ว
แต่ไม่คิดว่าพวกเขาเพิ่งนั่งลง กู้เซียวเหย่ก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามหน้าตาเฉย
บนใบหน้าเขามีรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลับซ่อนความหม่นหมองไว้
“หม้อไก่ร้านนี้ให้เยอะมาก สองคนกินไม่หมดหรอก ผมมาช่วยแบ่งเบาภาระให้ก็แล้วกัน”
พูดจบเขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที ราวกับไม่มีใครอยู่ด้วย
อีจิ้นฮวนนั่งไม่ติดที่ เจ้านี่ตั้งใจแน่ ๆ เขาคิดจะแก้แค้นเธอ
กู้เซียวเหย่คีบปีกกลางไก่ชิ้นหนึ่งยื่นมาให้เธอ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฮวนเอ๋อร์ นี่คือปีกกลางไก่ที่คุณชอบที่สุด”
ไม่จริงน่า เขาร้ายกาจเกินไปแล้ว
ทั้งที่รู้ว่ากู้เฉิงอิ้นหวงของมาก ยังจงใจคีบกับข้าวให้เธอต่อหน้าเขา แถมยังเรียกเธอสนิทสนมขนาดนั้น
จงใจหาเรื่องให้เธอชัด ๆ
สีหน้าอีจิ้นฮวนพลันแข็งทื่อ
ฝ่ามือร้อนผ่าวราวกับไฟของกู้เฉิงอิ้นวางลงบนเอวเธอ
แย่แล้ว พ่อบุญทุ่มใจดำโมโหอีกแล้ว
ฮือ…