เฉียวหรานเห็นหลิงเทียนถูกซัดกระเด็นออกไปก็อ้าปากค้าง
“หรานหราน เจ็บไหม”
ฉือเฟิงยกมือของเธอขึ้น มองเห็นรอยฟันตื้นๆ สองรอยบนนิ้วชี้ก็รู้สึกว่าตัวเองลงมือเบาเกินไป
เฉียวหราน: “ไม่เจ็บค่ะ แล้วหลิงเทียนเป็นอะไรมากไหม”
เหล่าสามีอสูรไม่ใช่สามัคคีกัน รักใคร่กลมเกลียวหรอกหรือ
ทำไมลงมือกันรุนแรงขนาดนี้
ปลายนิ้วของฉือเฟิงลูบผ่านนิ้วมือของเฉียวหรานแผ่วเบา: “ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจเขา”
มือของเจ้านายสตรีเพศเมียช่างเล็ก บอบบางนุ่มนิ่ม แค่จับไว้ก็ไม่อยากปล่อย
เขากลัวว่าเฉียวหรานจะมองเห็นความคิดเล็กๆ ของเขา จึงค่อยๆ วางมือของเธอลง
ด้านนอก
หลิงเทียนกลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นและเศษหญ้าบนตัว เดินกระโผลกกระเผกเข้ามา พอถึงข้างๆ เฉียวหราน รอยฟกช้ำนิดหน่อยนั่นก็หายดีแล้ว
เขานั่งลงข้างๆ เฉียวหรานอีกครั้ง หันหัวไปอีกทาง เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างที่เม้มปากไม่พอใจ กับตุ้มหูก้างปลาเสียบอยู่ที่ติ่งหู
เฉียวหรานยังคิดว่าหลิงเทียนกับคนอื่นๆ โกรธเพราะว่าหลินเซียว หลินปาน สองพี่น้องวางยาพิษ
กระแอมเบาๆ ครั้งหนึ่ง แล้วพูดว่า: “ฉันให้แก่นแก้วระดับห้าขั้นสูงพวกเขาดูดซับแล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็คงจะถอนพิษได้ พวกคุณไม่ต้องห่วงแล้วนะ”
เหล่าสามีอสูรฟังแล้ว บรรยากาศไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งอึมครึมหนักกว่าเดิม
แม้แต่ฉือเฟิงก็ไม่ได้ส่งเสียงตอบ
เฉียวหรานเกาจมูกอย่างกระอักกระอ่วน: “พอกพวกเขาฟื้นแล้ว พวกเราก็ออกไปจากที่นี่กัน หลังจากนี้จะไม่ทำให้พวกคุณต้องเสี่ยงอันตรายอีกแล้ว”
ก็ยังไม่มีใครสนใจเธอ