หลินเซียว หลินปาน และอวี้ไป๋ก็ได้รับกระเป๋าสะพายหลังลายพรางของตัวเองเช่นกัน
พอเห็นอาหารที่อัดแน่นอยู่ข้างใน หัวใจก็รู้สึกเต็มอิ่ม
ชาตินี้พวกเขาช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ได้พบเจ้ากับสตรีเพศเมียที่ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดีถึงเพียงนี้
เฉียวหรานเดินลงบันไดมา "ทุกคนพร้อมกันหรือยังคะ"
ฉือเฟิง หลินเซียว หลินปาน เฉิงเหย่ อวี้ไป๋ เงยหน้ามอง
ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่ง พวกเขากลั้นลมหายใจ มองเฉียวหรานด้วยความตะลึงงัน
ตั้งแต่เฉียวหรานเปิดพื้นที่มิติเสื้อผ้าได้ เธอก็สวมใส่แต่เสื้อผ้าของตัวเองมาตลอด
ครั้งนี้ เธอเลือกชุดต่อสู้ลายพรางสีเข้มคู่กับรองเท้าบู๊ททหารสีดำ เนื้อผ้าแนบเนื้อที่ให้สัมผัสล้ำค่าโอบรับสรีระอันงดงาม เข็มขัดหนังสีดำรัดเอวคอดกิ่ว
กล้าหาญสง่างาม เปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูดแบบบุรุษเพศ แต่กลับมีบางอย่างที่เย้ายวนชวนใจจนต้องตกอยู่ในภวังค์ ทำให้พวกเขายินยอมเป็นเชลยศึกของเธอ หมอบราบอยู่ใต้รองเท้าบู๊ทของเธอ
เฉียวหรานก้าวเท้ามาอย่างรวดเร็วเบื้องหน้าพวกเขา "ออกเดินทางได้หรือยังคะ"
ฉือเฟิงเป็นคนแรกที่ได้สติ "อะ... ได้ ได้ครับ"
หลินเซียว หลินปานกระแอมอย่างขัดเขิน ก้าวไปยืนประกบด้านซ้ายและขวาของเฉียวหราน
เฉิงเหย่ช้าไปหนึ่งก้าว
อวี้ไป๋อยากจะเข้าใกล้เธอ แต่ฝีเท้ากลับลังเล สุดท้ายจึงถูกดันไปยังที่ที่ห่างไกลที่สุด
ฉือเฟิงพูดว่า "หรานหราน ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งครับ"
"ปัญหาอะไรคะ"
"หลิงเทียนไม่อยู่ คุณมีแต่พวกเราเท่านั้นที่จะร่วมเดินทางไปบนบกด้วยกัน เขตล่าสัตว์อสูรระดับห้าถ้าขับรถต้องใช้เวลาสามวัน ถ้าพวกเราแปลงกายเป็นอสูรวิ่งไป ก็ใช้เวลาหนึ่งวันครับ"
ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็จะทำให้หรานหรานเหนื่อยล้า
"คุณอยากใช้วิธีไหนครับ"