"หรานหราน ถึงแล้วนะ"
เสียงทุ้มนุ่มใสดังกระซิบแผ่วข้างหู
เฉียวหรานค่อย ๆ ตื่นจากห้วงนิทราลึก
เธอหลับสนิทมากเสียจนพอรู้สึกตัวและเห็นเจ้าชายรูปงามผู้สูงศักดิ์คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ก็ยังงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หรานหรานหลับเหมือนเด็กน้อย ใบหน้าหวานระเรื่อสีชมพู ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มแน่น พอลืมตาสีดำขลับใสก็มองตนด้วยแววงุนงง
น่ารักเสียจนไม่รู้จะบรรยายยังไง
อยากบีบแก้มยุ้ย ๆ ของเธอแค่ไหน
อวี้ไป๋วางมือทั้งสองไว้บนขาที่คุกเข่าแล้วกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เขากระซิบว่า "หรานหราน ถึงศูนย์จัดการแลกเปลี่ยนในเขตล่าสัตว์อสูรระดับห้าแล้วนะ ให้ผมอุ้มคุณลงไปนะครับ"
"ถึงแล้วเหรอ?"
เฉียวหรานตาเริ่มปรับโฟกัส ลุกขึ้นนั่ง "ถึงเร็วจัง ฉันหลับมาตั้งนานเลยนะ!"
สมกับเป็นยานบิน นั่งสบายจริง ๆ
"ใช่แล้วครับ"
อวี้ไป๋ลงจากเตียงก่อนเธอ
ตอนที่เธอนั่งอยู่ริมเตียง เขาคุกเข่าข้างล่าง มือหนึ่งจับเท้าเธอ อีกมือช่วยใส่รองเท้าให้
เฉียวหรานยังไม่ทันตั้งตัว เท้าข้างหนึ่งก็สวมเข้าไปในรองเท้าบูทแล้ว
เจ้าชายผู้สูงศักดิ์และเยือกเย็น คุกเข่าอยู่ที่ปลายเท้าเธออย่างนอบน้อม ก้มศีรษะลงช่วยผูกเชือกรองเท้าสีดำ
นิ้วเรียวยาวขาวผ่องล้อมรอบด้วยรัศมีแห่งการเยียวยา พลิ้วไหวไปบนเชือกรองเท้าทหาร
เฉียวหรานอยากใส่เอง
แต่พอได้เห็นภาพนี้ ความรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาดก็ทำให้เธอยื่นเท้าที่สองไปให้อย่างมึน ๆ
การได้รับดูแลเอาใจใส่อย่างดีอาจทำให้รู้สึกสบายกายสบายใจ แต่การถูกเจ้าชายผู้สูงศักดิ์เยือกเย็นปรนนิบัติ เป็นความสมหวังในอำนาจครอบครองอีกรูปแบบหนึ่ง