ท่ามกลางหุบผา
ปีศาจที่ถูกช่านช่านและล่านล่านกลืนกินมีเป็นสิบ ๆ ตัว
ส่วนที่ถูกอาวุธของเฉียวหรานระเบิดหัวก็มีอีกหลายสิบตัว
ที่เหลืออีกหลายร้อยตัว ถูกฝนธนูน้ำแข็งสีเงินสังหารเรียบ ล้มระเนระนาดบนพื้นราวกับเม่นยักษ์ แก่นแก้วก็กองเป็นพะเนิน
เหล่าคนอสูรอาบไปด้วยเลือดยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของปีศาจ แววตาในดวงตาวูบวาบจับจ้องไปที่มังกรเจียวและเฉียวหราน
เฉียวหรานไม่มีเวลาสนใจเหล่าคนอสูรพวกนั้น รีบมองหาใครบางคนอย่างร้อนใจ "ฉือเฟิง! อวี้ไป๋! เฉิงเหย่!"
น่าแปลกที่พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังจิตของฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่ แต่กลับไม่เห็นร่างของพวกเขาเลย
ใจของเฉียวหรานวูบลงทันใด "เย่หมิง... พวกเขาสามคน ไม่ใช่ว่าถูกปีศาจกินไปแล้วหรอกนะ?"
เย่หมิง: !!!
"เจ้านายสตรีเพศเมีย ไม่หรอกครับ ตราอสูรของพวกเขายังอยู่ไม่ใช่หรือ?"
ตราอสูรยังคงร้อนผ่าว
ทว่า
นัยน์ตาของเฉียวหรานแดงขึ้น ใจดิ่งลงสู่ห้วงลึก "จะเป็นไปได้ไหมที่... ถูกกลืนลงไปแต่ยังไม่ถูกย่อย ตราอสูรถึงยังไม่หายไปทั้งหมด"
เฉียวหรานสะอื้นในทันใด ทั้งร่างจมดิ่งสู่ความโศกเศร้าท่วมท้นและความมืดมิด รวมถึงความเสียใจ
รู้ทั้งรู้ว่าควรดีกับพวกเขาให้มากกว่านี้ รู้ทั้งรู้ว่าไม่น่ารังแกพวกเขาเลย
เย่หมิง: !!!
"ไม่ ไม่ ไม่ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย ต้องไม่ใช่อย่างนั้นแน่! เราหากันอีกสักหน่อยเถอะครับ"
ในตอนนั้นเอง ท้องฟ้าสีตะกั่วพลันถูกแต้มเป็นสีทองอร่าม นกฟีนิกซ์สยายปีกหลากสีแพรวพราว ลากหางที่ยาวและงดงามบินตรงมา
"เจ้านายสตรีเพศเมีย!"
นกฟีนิกซ์พุ่งตรงมาหาเฉียวหราน ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะมองดูซากปีศาจเม่นยักษ์เกลื่อนพื้น
"เย่หมิง ทั้งหมดนี่นายล่าสังหารเองหรือ?"
เย่หมิงส่ายหัว "เจ้านายสตรีเพศเมียก็สังหารไปไม่น้อยเช่นกัน"