"ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่"
เฉียวหรานเรียกชื่อพวกเขา พลางกระโดดลงจากหลังฟีนิกซ์ "พวกคุณเป็นยังไงบ้าง"
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่พูดพร้อมกันว่า "หรานหราน พวกเราไม่เป็นไร"
"จะเป็นไปได้ยังไงว่าไม่เป็นไร"
ตราอสูรบนตัวเธอยังร้อนผ่าวอยู่เลยจนถึงตอนนี้
เฉียวหรานสำรวจพวกเขาทีละคน ฉือเฟิงกับอวี้ไป๋ดูภายนอกสะอาดเอี่ยม แต่สีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากคล้ำ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ดูทุลักทุเลมากแล้ว
ส่วนเฉิงเหย่ยิ่งแย่กว่า แม้แต่ร่างมนุษย์ยังรักษาไว้ไม่ได้
เหล่าสามีอสูรต่างไม่อยากให้เธอกังวล
เฉียวหรานก้มตัวลงหมายจะกอดหมีน้อยไว้ในอ้อมอก
หมีน้อยรีบถอยหลังจนพลาดท่าทรุดนั่งลงบนพื้น "หรานหราน อย่าเลย ตอนนี้ผม... ตัวสกปรก"
"ไม่เป็นไร"
เฉียวหรานกอดหมีน้อยด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วเอื้อมมืออีกข้างลูบใบหน้าฉือเฟิงและอวี้ไป๋ "พวกคุณกำลังเลื่อนระดับ อย่าฝืนเลย ไปค่ะ ฉันจะพาพวกคุณไปพัก"
เสียงฉือเฟิงแหบแห้ง "หรานหราน แผลแค่นี้พวกเราเดี๋ยวก็หาย อย่า..."
อย่าให้เลือดกับพวกเขา
อวี้ไป๋ "หรานหราน ร่างกายของผม ผมรู้ดี ผมตรวจให้ฉือเฟิงกับเฉิงเหย่แล้ว พวกเราฟื้นฟูได้เอง"
"ฉันรู้ ฉันรู้"
เหล่าสามีอสูรไม่อยากได้เลือดของเธอ
เฉียวหรานจับมือพวกเขา "ไปกันเถอะ ฉันจะพาพวกคุณไปพัก"
เมื่อเธอเห็นว่าฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่นอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ก็หยิบอาหารที่พวกเขาชอบ เช่นโจ๊กบำรุงกำลัง ข้าวปั้น และขนมปัง ให้พวกเขาค่อย ๆ ทาน
นอกจากนั้นยังมอบถุงของขวัญอาหารให้กับเหล่าทหารอสูรหน่วยทหารรักษาการณ์ที่รักษาพวกเขาด้วย
หลังจากนั้น เฉียวหรานแอบถามฟ่านอวี่เบา ๆ ว่า "ร่างกายของพวกเขาเป็นยังไงบ้างกันแน่ ไม่ใช้เลือดของฉันก็ฟื้นฟูได้จริงเหรอ"