ผลปรากฏว่า...
เฉียวหรานคว้าน่องไก่ทุ่มสุดแรงออกไปนอกโถง
สัตว์อสูรที่ถูกกลิ่นอาหารทำให้คลุ้มคลั่งกรูเข้าหา แย่งชิงน่องไก่หอมกรุ่นนั่นจนเกลี้ยง
"ให้สัตว์อสูรกินยังดีกว่าให้แก"
ฟ่านอวี่: !!!
โมโหสุด ๆ !!!
อยากจะบีบคอสตรีเพศเมียคนนี้ให้ตายเสียเหลือเกิน
อวิ๋นลู่มองมันฝรั่งทอด เฟรนช์ฟรายส์ ซาลาเปาไส้คัสตาร์ด ขนมซาฉีหม่า ข้าวเกรียบก้นหม้อที่พื้น น้ำลายสอไม่ต่างกัน
ถามอย่างสงสัยว่า "ของกินพวกนี้เธอไปเอามาจากไหน"
เฉียวหรานยังไม่ทันพูด
หลินเซียวกับหลินปานหันกลับมาหัวเราะเย็นทันที "มันเกี่ยวอะไรกับพวกแก"
อวิ๋นลู่คาดเดาในใจ
ของกินพวกนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นของอร่อยที่ราชินีเท่านั้นถึงจะได้ลิ้มลอง
ส่วนตระกูลหลินเป็นข้ารับใช้ใกล้ชิดของราชินี จึงได้รับของพระราชทาน และได้ของอร่อยที่ราชินีทรงใช้
ของกินพวกนี้ น่าจะเป็นสองพี่น้องตระกูลหลินหามาได้
ฟ่านอวี่พยายามข่มใจ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองของอร่อยพวกนั้น
ขอแค่ได้สักคำ ลิ้มรสก็ยังดี
เฉียวหรานทำสีหน้ายโส "อิ่มแล้ว เราเอาพวกนี้ไปให้สัตว์อสูรเถอะ"
พูดพลางโยนน่องไก่ที่กินไปครึ่งหนึ่งในมือออกไปข้างนอก
โยนเสร็จก็หันกลับมาเลิกคิ้วใส่ฟ่านอวี่ เหมือนจะบอกว่า โยนทิ้งก็ไม่ให้แกกิน
ฟ่านอวี่โมโหจนหน้าแดง "อวิ๋นลู่ พวกเราไป"
ตอนนั้นเอง ยานบินของขนส่งด่วนอินทรีทองก็ลำแล้วลำเล่าบินมา
ฉือเฟิงพูดว่า "หรานหราน พวกเขามารับของแล้ว เอาสัตว์อสูรออกมาเถอะ"
"ได้เลย"
เฉียวหรานเข้าไปในพื้นที่มิติ โยนซากสัตว์อสูรที่เก็บมาตลอดทางออกมาทีละตัว
ซากสัตว์อสูรหน้าตาดุร้าย ตายได้อนาถกองสูงราวภูเขา
ฟ่านอวี่ตกตะลึง
พื้นที่มิติของสตรีเพศเมียคนนี้ จุซากสัตว์อสูรได้มากมายขนาดนี้เชียวรึ
พื้นที่มิติของอวิ๋นลู่ ไม่เคยให้เขาใช้เลย
คราวก่อนล่าสัตว์อสูร เขาต้องจับสัตว์อสูรกลับมาเองเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า แถมบนหลังยังแบกอวิ๋นลู่ด้วย
ฟ่านอวี่อดไม่ได้ที่จะมองสตรีเพศเมียคนนั้นอีกครั้ง
ทันใดนั้นเขาก็พบว่า สตรีเพศเมียใจร้ายเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก
แววตาใสแจ๋ว ปราดเปรียวมีชีวิตชีวา
แต่อวิ๋นลู่กลับมองไปที่หลินเซียวกับหลินปาน