ครอบครัวของเฉียวหรานกลับถึงบ้านอย่างราบรื่น
ต่อให้เย่หลานซานจะนำเหล่าสามีอสูรตามมาที่นี่ นอกบ้านก็มีกองทัพสามเหล่าส่วนกลางและกองกำลังอารักขาคอยป้องกันอยู่
พวกนางบุกเข้ามาไม่ได้หรอก จะมาแย่งมู่เหยี่ยนไปจากพวกเขาก็ไม่ได้เช่นกัน
อสูรกิเลนวางเฉียวหรานลง แล้วแปลงกลับเป็นร่างมนุษย์ทันทีเพื่อใช้พลังพิเศษเยียวยาให้
“หรานหราน เจ็บตรงไหนบ้างไหม”
ฉือเฟิงและคนอื่นๆ ก็เข้ามาล้อมรอบเฉียวหรานด้วยความเป็นห่วง
“หรานหราน คุณเป็นยังไงบ้าง”
“หรานหราน”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย”
……
ต่างคนต่างพูด จอแจกันไปหมด
เฉียวหรานมองไปทีละคน เหล่าสามีอสูรดูสดชื่นดี ไม่มีใครบาดเจ็บ
ในที่สุดเธอก็โล่งอก เริ่มหยิบอาหารออกจากพื้นที่มิติมาป้อนสามีอสูรทั้งหลาย
อวี้ไป๋กำลังรักษาเธออยู่พอดี เธอจึงหยิบอมยิ้มหนึ่งแท่งยัดใส่ปากอวี้ไป๋
“เย่หมิงล่ะ”
พอเฉียวหรานป้อนได้รอบหนึ่งแล้วไม่เห็นเย่หมิง เธอเงยหน้าขึ้นมองหาก็พบว่าเย่หมิงก้มศีรษะคุกเข่าอยู่บนพื้น
บิดาของเย่หมิงยืนอยู่ข้างๆ ด้วยรูปร่างที่ดูบอบบาง
“เย่หมิง”
เฉียวหรานเรียก “เย่หมิง ลุกขึ้นเถอะ”
เย่หมิงไม่ยอมลุก กลับซบหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดและกล่าวโทษตัวเอง “เจ้านายสตรีเพศเมีย ขอโทษครับ ผมทำให้คุณต้องบาดเจ็บ”
มู่เหยี่ยนก็ก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิมเช่นกัน
เฉียวหราน “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ คุณมานี่เถอะ คุณพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ”
มู่เหยี่ยนยังคงก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้น และเอ่ยคำเดิมอีกครั้ง “…ขอบคุณสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์”
น้ำเสียงใสเย็นและแผ่วเบา ราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย