เหล่าผึ้งในโลกอสูรไม่เพียงตัวใหญ่ แต่ยังบินเร็วมากเช่นกัน
พวกมันสามารถไล่ตามฉือเฟิงและคนอื่นได้ทัน ถึงขั้นเกาะติดตามตัวและต่อยพวกเขา
ฉือเฟิงใช้พลังพิเศษลมเป่าผึ้งเหล่านั้นให้กระจัดกระจาย หลินเซียวและหลินปานมีเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนทั่วร่าง อวี้ไป๋ใช้โล่น้ำปกป้องตนเองโดยรอบ
แม้กระนั้น เหล่าผึ้งก็ยังคงมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ ไล่กวดพวกเขาอย่างกล้าหาญและขยันขันแข็ง หากพบช่องว่างก็จะต่อยทันที
และยังเจาะจงต่อยตามจุดที่บอบบางที่สุดของคนอสูรอย่างเปลือกตา มุมปาก และจมูก
เหล่าสามีอสูรต้องเอามือปิดหน้าวิ่งพลางสบถอย่างหัวเสีย
“เฉิงเหย่! ไปให้พ้น!! อย่าตามพวกเรา!!”
เฉิงเหย่มีประสบการณ์มาก “วิ่งต่อไปอีกหน่อย พ้นระยะเก็บน้ำผึ้งของผึ้ง พวกมันก็จะเลิกตามเอง”
เฉียวหรานมองดูฝูงผึ้งที่กำลังไล่ตามสามีอสูรเบื้องล่างจากบนอากาศ ก็พลอยร้อนใจไปด้วย
เธอค้นหาภายในพื้นที่มิติจนพบสเปรย์ไล่ผึ้งกระป๋องหนึ่ง “เย่หมิง บินลงไปต่ำอีกนิด ฉันจะลองดูว่าจะไล่ผึ้งพวกนั้นไปได้หรือเปล่า”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย ขอโทษด้วยครับ… ผมเชื่อฟังท่านไม่ได้”
เย่หมิงมองดูฝูงผึ้งที่กำลังโกรธเกรี้ยว แล้วพูดว่า “คนอสูรถูกผึ้งต่อยไม่กี่ทีก็ไม่ถึงตายหรอกครับ แต่สตรีเพศเมียหากถูกต่อยเข้าจะมีอันตรายถึงชีวิต ผมปล่อยให้ท่านลงไปไม่ได้”
เฉียวหรานถือสเปรย์ไว้ “คุณแค่พาเข้าไปใกล้ๆ อีกนิด ฉันจะโยนสเปรย์ให้ฉือเฟิงพวกเขาก็พอ”
เย่หมิง “ท่านส่งสเปรย์ให้ผมเถอะครับ ผมจะโยนให้ฉือเฟิงพวกเขาเอง”