กลับมาถึงก็ดึกแล้ว
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่จัดการปีศาจทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย รอแค่พรุ่งนี้ให้อินทรีทองขนส่งด่วนมารับซากปีศาจไปแลกเงิน
อวี้ไป๋เห็นเฉียวหรานหลับอยู่ในอ้อมกอดของฉือเฟิงก็รู้ทันทีว่าคืนนี้เขาทำได้แค่เฝ้าไข้
อวี้ไป๋จ้องเขม็งไปที่พวกเขาสี่คนด้วยแววตาดุดัน
เย่หมิงเดินรั้งท้ายก็ถูกเขาถลึงตาใส่เย็นเยียบไปหลายตลบ
เย่หมิงทำหน้าที่เป็นแอร์ให้ทั้งคืน คนแทบระเบิด กลับมายังต้องถูกถลึงตาใส่อีก
เขาน้อยใจ!
แต่เขาไม่พูด
ฉือเฟิงวางเฉียวหรานลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ใช้พลังพิเศษส่งเสียง: อวี้ไป๋ คืนนี้เจ้าดูแลนาง อย่าลืมดูดซับแก่นแก้ว
อวี้ไป๋: ต้องให้เจ้าสั่งด้วยหรือ!
หลังจากพวกเขาออกไปกันหมด อวี้ไป๋ก็ใช้พลังพิเศษประคับประคองให้เฉียวหรานทันที เพื่อให้นางนอนหลับสบายขึ้น
เขาถึงค่อย ๆ เอนตัวลงนอนข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง กำแก่นแก้วไว้แล้วดูดซับพลังพิเศษ
ด้านนอก
เฉิงเหย่จัดการงานทั้งหมดเสร็จ แบกเป้จะออกไปข้างนอก: "ข้าไปล่าปีศาจ"
หลินเซียว: "ตอนนี้เนี่ยนะ? เจ้าคนเดียว?"
หลินปาน: "ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะไม่มีใครช่วยเจ้านะ!"
เฉิงเหย่: "ไม่ต้องให้พวกเจ้าช่วย!"
หลินเซียวกับหลินปานมองหน้ากัน แล้วถอนหายใจ: "ช่างเถอะ พวกเราไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วย"
ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าปกป้อง
เฉิงเหย่กำลังจะปฏิเสธ
ฉือเฟิงกล่าว: "ให้พวกเขาไปกับเจ้าดีกว่า ถ้าเจ้าบาดเจ็บขึ้นมา พวกเราคงอธิบายกับหรานหรานไม่ถูก จำไว้ว่าหลังเที่ยงคืนต้องกลับมา ถ้าไม่นอนทั้งคืนหรานหรานจะดุเอา"
เฉิงเหย่: "รู้แล้ว!"
ทั้งสามคนเดินออกจากศูนย์การค้า เข้าสู่เขตล่าสัตว์อสูรที่มืดมิดและอันตราย
เย่หมิงทำเหมือนทุกครั้ง ขดตัวอยู่นอกเต็นท์เป็นแอร์ ฉือเฟิงนอนเฝ้าอยู่ข้างนอกเต็นท์นอนของเฉียวหราน