ฟ่านอวี่ฟังความเคลื่อนไหวข้างใน
เฉียวหรานตกใจ: “นายหมอบอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยเหรอ? ไม่กลับไปพักที่ห้องบ้างหรือไง?”
เย่หมิง: “ผม ผมแค่……”
เฉียวหรานตำหนิเล็กน้อย: “นายมีวันหยุดแค่ 2 วัน พรุ่งนี้เย็นก็ต้องไปทำภารกิจให้กองทัพแล้ว ยังไม่พักผ่อนดี ๆ อีก!”
“……เจ้านาย ผมไม่เหนื่อยครับ”
“เดินตามไอ้หน้าตายโรคจิตอย่างฟ่านอวี่ จะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง!”
ฟ่านอวี่: ……
เขาหน้าตาย?
เขาโรคจิต?
เฉียวหรานมองเขาแบบนี้มาตลอดเลยหรือไง?!
เย่หมิง: “ไม่ ไม่นะครับ…… ท่านพลตรีฟ่านอวี่เป็นคนดีนะครับ”
เฉียวหราน: “นี่ยังช่วยมันพูดอีก! วันนั้นมันยังถือโอกาสแก้แค้น ลงโทษนายด้วยข้อหาทางทหารอีก แล้วตกลงมันกลั่นแกล้งนายรึเปล่า?”
จิตใจของเย่หมิงอบอุ่นขึ้น เงยหน้าพูด: “เจ้านายครับ โทษทางทหารก็แค่วิดพื้นเอง หนักพอ ๆ กับการฝึกปกติครับ”
เฉียวหรานฮึดฮัด: “ยังไงต่อไปก็ต้องพักผ่อนดี ๆ ตอนกลางคืนนะ ห้ามเป็นแบบนี้อีก”
เย่หมิง: “ครับ เจ้านาย”
ฟ่านอวี่: ???
แค่นี้? ทารุณกรรมล่ะ! โบยด้วยแส้ล่ะ!!
เขาคาดหวังอะไรอยู่กันแน่!
นอกจากตัวเขาเองที่โดนด่าไปยกหนึ่งแล้ว เย่หมิงได้รับการลงโทษอะไรเลยรึไง!!
เย่หมิงเห็นว่าเฉียวหรานไม่ได้โกรธ ก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างว่าง่าย สวมรองเท้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ
วันนี้เขามีหน้าที่ดูแลเจ้านายแต่เพียงผู้เดียว
ต้องเตรียมอาหารสามมื้อ ซักเสื้อผ้า เก็บกวาดห้อง กวาดสนาม ถอนหญ้าในแปลงผัก……
เย่หมิงไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว ง่วนอยู่กับงานอย่างขะมักเขม้น
เฉียวหรานกลับมาที่สวนหลังบ้าน แล้วตรวจดูแปลงผักทีละแปลง สังเกตอัตราการเติบโตของผัก
เมื่อวานชุดผักรวมที่ขายไป ประกอบด้วยมะเขือยาว แตงกวา มะเขือเทศ พริกหยวก ร้านค้าก็โดนคอมเมนต์ชมถล่มทลายอีกรอบ ผ่านไปหนึ่งคืน ยอดผู้ติดตามร้าน กรีนโอเอซิสฟาร์ม ก็ทะลุหลักหมื่นแล้ว
เธอต้องใช้จังหวะที่กำลังได้รับความนิยมแบบนี้ เพิ่มผลผลิต หาเงินให้ได้มากกว่านี้!