เพราะตำรวจอสูรและทหารอสูรมาร่วมด้วย งานที่เดิมต้องทำถึงฟ้ามืดจึงเสร็จในไม่ถึงสองชั่วโมง
พระอาทิตย์ยังอยู่สูงเลยนะ
เฉียวหรานถอนใจ "คนมากดีจริง ๆ เลย ทำงานมีประสิทธิภาพมาก!"
เหล่าสามีอสูรที่ได้ยินคือ…
หรานหรานรังเกียจที่สามีอสูรน้อยเกินไป
อยากมีสามีอสูรที่ทำงานเก่ง ๆ เพิ่มอีก!!
เฉียวหรานนั่งบนหลังเหยี่ยวพเนจรบินไป ขอบคุณหลินเฟิง "ขอบคุณมากค่ะ ถ้าไม่ใช่พี่ใหญ่กับตำรวจอสูร พวกเราคงต้องยุ่งไปถึงค่ำ"
หลินเฟิงหน้ามอมเหนื่อยล้า หน้าซีดเขียว "แหะ ๆ เรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว น้อง ๆ ไปกันเถอะ"
ตำรวจอสูรเหมือนได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบวิ่งทันที
เฉียวหรานวิ่งไล่ตามพวกเขา ตะโกน "เฮ้ พี่ใหญ่ ฉันยังอยากเลี้ยงข้าวพวกคุณเพื่อขอบคุณนะ"
หลินเฟิงได้ยิน 'เลี้ยงข้าว' กลับหยุดฝีเท้าอย่างไม่น่าเชื่อ
จากนั้นหลินเฟิงก็สบตากับดวงตาคมกริบเย็นชาของฟ่านอวี่
วิ่งต่อ "มื้อนี้ขอจดไว้ก่อน ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง!"
เฉียวหรานเห็นตำรวจอสูรวิ่งหายไปจนไร้เงา ก็ถอนใจอย่างจนใจ
แล้วไปขอบคุณทหารอสูร
เธอเมินอวี้ลั่วที่กำลังอาเจียนอยู่อย่างสิ้นเชิง บินไปตรงหน้าทหารอสูร "ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ ถ้าไม่รังเกียจ ฉันขอมอบอสูรปีกพังผืดตีนเป็ดสิบตัวกับไข่เป็ดให้ทุกท่าน เป็นการแสดงน้ำใจเล็กน้อย"
ทหารอสูร "ไม่ต้องหรอกครับ นี่คือคำสั่งของท่านผู้ช่วยทูต ท่านมอบให้ท่านผู้ช่วยทูตก็พอครับ"
พูดพลาง พวกเขาหันหน้าไปทางฟ่านอวี่ทำความเคารพแบบทหาร
หลังจากนั้นก็ลากอวี้ลั่วที่อาเจียนจนขาดน้ำ หน้าซีดราวกับคนตาย ออกจากภูเขาอึอย่างรีบร้อน
เฉียวหรานเลยต้องพูดว่า "หลิงเทียน พวกเราไปส่งไข่เป็ดขอบคุณฟีนิกซ์กันเถอะ"
หลิงเทียนบินไปทางฟ่านอวี่อย่างไม่เต็มใจสุดขีด